നിശ്ശ്ചലം

ഉയരങ്ങളിൽ

2011-06-20T08:43:00.000-07:00

വാഹനമോടിക്കലിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുന്ന നാളുകൾ. അറുപതു വയസ്സു കഴിഞ്ഞൊരു പാക്കിസ്ഥാനിയാണു ഉസ്താദ്‌, യൂസഫ്ഭായ്‌.

ഉപദ്രവിക്കരുതേ എന്ന ബോർഡ്‌ വച്ച വണ്ടിയിൽ വേഗതയേറ്റവും കുറഞ്ഞ ട്രാക്കിലൂടെ ഭയപ്പാടോടെ പോകുമ്പോൾ, മനപ്പൂർവ്വമെന്നു തോന്നിക്കും വിധം പലരും മുന്നിലൂടെയും പിന്നിലൂടെയും അവരുടെ വാഹനങ്ങൾ തിരുകിക്കയറ്റും.

ചിലരെ കാണുമ്പോൾ തന്റെ നരച്ചു നീണ്ട താടി തടവി ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ യുസഫ്‌ ഭായി പറയും, കുറച്ചു നാളുകൾക്കു മുമ്പു നിന്നെപ്പോലെ ഈ സീറ്റിലിരുന്നു പോയവരാണു. ഇന്നൊരു പക്ഷെ അവരതോർക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. നാളെ നീയും ഇതു തന്നെ ചെയ്യും, സംശയമേതുമില്ല.

കാസ്പിയൻ കടലിലെ എണ്ണപ്പാടത്ത്‌ ഒരു വൈകുന്നേരം ഒന്നും ചെയ്യുവാനില്ലാതെ കടലിലേക്കു നോക്കി നിർവ്വികാരനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, കുറച്ചകലെയായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രെയിനിനെ നോക്കി ഇറ്റലിക്കാരൻ അന്റോണിയോ മുറി ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞതു മലയാളത്തിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെയോർക്കുന്നു

" മനുഷ്യർ ഈ പഹയനെ നോക്കി പഠിക്കണം, എത്രയെത്ര ജന്മ്മങ്ങളെ ഉയരത്തിലേക്കെടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും നിൽക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ, തലയും കുനിച്ചു വിനീതനായി...'

(ജെബൽ അലി പോർട്ടിൽ നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്ന കപ്പലുകളിലൊന്നു)

മണൽത്തരികളുടെ ചരിത്രം

2010-12-13T07:45:00.000-08:00

ഇതുപോലെ ഒരുപാടു നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു വിളിക്കുമ്പോൾ പണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നീയെന്നോട്‌ പിണങ്ങുമായിരുന്നു . നിന്നെക്കുറിച്ചൊന്നു ഓർക്കുക പോലും ചെയ്യാതിരുന്നതിൽ ഞാനും പശ്ചാത്തപിച്ചേനെ.

ഇന്നിതെന്തു പറ്റി സുനീറാ...

പരിഭവത്തിന്റെ ചെറിയൊരല പോലും നിന്റെ ശ്വാസത്തിലില്ലല്ലോ.

നിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി പറയണമെന്ന്കരുതിയിരുന്നതെല്ലാം ഞാനും മറന്നു പോയി.

നീ മണൽത്തരികൾ കണ്ടിട്ടില്ലേ സുനീറാ

കൂർത്ത, പരുപരുത്ത ക്രൗര്യമാർന്ന ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നും കാലദേശാന്തരങ്ങളിലൂടെ തീർത്ഥാടകരായി അലഞ്ഞു അനുഭവങ്ങളുടെ ചൂളയിൽ മൃദുലരും സൗമ്യരുമായിത്തീരുന്നതു..

നമ്മളും മാറുകയാണു.

ഞാൻ നിന്നെയോ നീ എന്നെയോ ഓർത്തില്ലെന്ന പരാതികൾ നമുക്കിനി വേണ്ട

പിന്നിലടഞ്ഞ വാതിലുകളെക്കുറിച്ചോർത്തു ദുഃഖിക്കാതെ

മുന്നിൽ നമുക്കായി തുറന്നു കിടക്കുന്ന വഴികളെക്കുറിച്ച്‌ മാത്രം നമുക്കു വാചാലരാകാം.

വരാനിരിക്കുന്ന പുലരികളെയോർത്ത്‌ നമുക്കു രാവുകൾ ചിലവഴിക്കാം.

ചൂടും തണുപ്പും കാറ്റും മഴയും വെയിലുമെല്ലാം നമ്മിലേക്കേറ്റു വാങ്ങാം.

ഒടുവിലൊരിക്കൽ നമ്മളും മണൽത്തരികളായി മാറും

അന്നു മലകളും വയലുകളും പുഴകളും കടന്നു സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക്‌ കാറ്റിനോട്‌ മാത്രം പറയണം നമ്മൾ മണൽത്തരികളായി മാറിയ കഥ.

(ഒമാൻ ഹത്ത റൂട്ടിൽ ഒരിടത്ത്‌)

കന്മദം

2010-12-08T07:51:00.000-08:00

പുറം കാഴ്ചയിൽ മറ്റുള്ളവർക്കു വെറുമൊരു കൗതുകമായി തോന്നിയേക്കാം നമ്മളെ. ഒരുമിച്ചു ചേരാൻയാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലാത്ത രണ്ടു ജന്മങ്ങൾ.
കണ്ടു മുട്ടിയതേങ്ങനെയെന്നോർക്കുന്നുവോ നീ.
ഒരു പെരുമഴക്കാലത്ത്‌ നേർത്തൊരു വിത്തിനുള്ളിലൊതുങ്ങിയ ഭ്രൂണമായി പുഴയിലൊഴുകി വന്നതോർമ്മ വരുന്നു. ഗർഭത്തിൽ വച്ചേ അപമൃത്യു വരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ചുഴികളിൽ, കയങ്ങളിൽ, കുത്തൊഴുക്കുകളിൽ....

ഒടുക്കം വന്നടിഞ്ഞതു നിന്റെ മടിയിലായിരുന്നു. ഇവിടെയായിരുന്നു ജനനം, ശൈശവം, ബാല്യം, കൗമാരം. ഇന്നീ യൗവ്വനവും.
നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു കണ്ട പ്രളയങ്ങൾ
കട പുഴകി വീഴ്ത്തിയേക്കുമെന്നു ഭയന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകൾ..
അങ്ങനെയെന്തെല്ലാം..

എന്തായിരിക്കാം നമ്മെ ഇങ്ങനെ ചേർത്തു നിർത്തുന്നതു.
കൺതുറന്നാദ്യമായി വെയിൽ നാളം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തു നീ കണ്ടതായി പറയുന്ന പുഞ്ചിരിയോ.
കല്ലായിത്തീർന്ന നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു നീ എനിക്കായി ചുരത്തിയൊരാ കന്മദമോ
അറിയില്ല.

തമ്മിൽ പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചിട്ടില്ലിതു വരെ.

എങ്കിലും, ഞാൻ നിന്നെയോ നീ എന്നെയോ എന്നറിയാത്ത വിധം പുണർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് ഒരിക്കൽ മാത്രം ഞാൻ അമ്മേ എന്നൊന്നു വിളിച്ചോട്ടേ

(കബനീ നദിയിൽ ഞങ്ങളുടെ കടവിൽ നിന്ന്)

ആടുതള്ള

2010-11-13T09:55:00.001-08:00

മുതിർന്നവർ 'ആടു തള്ള'യെന്നും ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ 'ആടമ്മ'യെന്നുമാണു വിളിച്ചിരുന്നത്‌. കൂനിക്കൂടി, പ്രാഞ്ചി പ്രാഞ്ചി നടക്കുന്നൊരു കുഞ്ഞു രൂപം. പുഴക്കരയിൽ, മഴ വീണാൽ ചോർന്നൊലിക്കുന്നൊരു കുടിലിൽ ആടുകളോടൊപ്പം താമസം.

ആകെയുള്ളൊരു മകൻ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസ്സം മാറി പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി.

പുലരും മുമ്പേയെത്തുമായിരുന്നു പടിക്കൽ. വയലിൽ നിന്നും ശേഖരിച്ച പേരറിയാത്ത പക്ഷിമുട്ടകൾ അമ്മയെ ഏൽപ്പിക്കും, കുട്ടികൾക്കു പുഴുങ്ങിക്കൊടുക്കണമെന്നു പറയും. തിരിച്ചൊന്നും കൈപ്പറ്റാതെ പടി കടന്നു പോകും.

ഒരിക്കൽ ആടമ്മ വീണു; വീഴ്ചയുടെ വേദനയേക്കാൾ അനാഥരായിത്തീർന്ന തന്റെ ആട്ടിൻ കുട്ടികളെയോർത്താണു അന്നവർ കരഞ്ഞത്‌.

നാട്ടുകാരെ പേടിച്ചിട്ടായിരുന്നിരിക്കണം മകൻ വന്ന് അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്‌ പോയി.

ആടമ്മയെക്കുറിച്ചു പിന്നീട്‌ കുറേ നാളത്തേക്കു ഒരു വിവരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നഗരത്തിലേക്കു പഠനം മാറിയ കാലം. ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോൾ, വഴിയരികിൽ കണ്ട ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്ന പഴന്തുണിക്കെട്ട്‌ ആടമ്മയാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കുറച്ചധികം സമയമെടുത്തു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴറിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളുകളായി ആടമ്മയെ മകൻ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടെന്ന്. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം ബുദ്ധിയുറച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രായമായിരുന്നതു കൊണ്ട്‌ തന്നെ ഏറെ വൈകാതെ ആ കഥകളെല്ലാം മറന്നു പോയി.

പിന്നീടറിഞ്ഞു ആ വഴിയരികിലെവിടെയോ കിടന്നു തന്നെ ആടമ്മ മരിച്ചു പോയെന്ന്.

എല്ലാ ആടമ്മമാരും ഇങ്ങനെയാണു.

ജീവൻ പകുത്തു നൽകി ജന്മ്മം തരും. രക്തം പാലാക്കി മാറ്റി ഊട്ടി വളർത്തും. ഒക്കത്തും മടിയിലുമിരുത്തി പാഠങ്ങൾ ചൊല്ലിത്തരും, പിച്ച വെയ്പ്പിക്കും, നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും. ഒടുവിൽ ഒരിക്കൽ പുതിയ തീരങ്ങൾ തേടി ആട്ടിൻ കുട്ടികൾ ഓടിയകലുമ്പോൾ പരാതിയേതുമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ മുഴുകി, കാടു പിടിച്ചൊരോർമ്മയായ്‌ മാറും. അപ്പോഴും ഉള്ളിലവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും ഇനിയുമൊരായിരം ആട്ടിൻ കുട്ടികളെ പോറ്റി വളർത്താനും പോന്നൊരു നനവ്‌.

(ഇന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദന. അന്ന് ആ വഴിയരികിൽ വച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ പോയൊരു ഭിക്ഷ ഇന്നും ഉള്ളിലെവിടെയോ ഗതി കിട്ടാതലയുന്നുണ്ട്‌)

ഞങ്ങളുടെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബംഗ്ലാവുകളിലൊന്നു

തിരിച്ചു പോകൽ

2010-08-08T10:40:00.000-07:00

"ഈ വിസ കഴിയുമ്പോഴേക്കും അവസ്സാനത്തെ വിസയ്ക്കുള്ള സമയമാകും കുട്ടിയേ"

നാട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്നേക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഒരിക്കൽ മമ്മദ്ക്ക പറഞ്ഞു. ഷെവർമ്മ ഗ്രില്ലിന്റെ ചൂടിൽ പൊള്ളിക്കരിഞ്ഞ മുഖത്ത്‌ അപ്പോൾ കണ്ട ഭാവമേതാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരു യന്ത്രം പോലെ, മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മമ്മദ്ക്ക ഇറച്ചിയരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നിയില്ല.

വീണ്ടും പുറപ്പെടലുകളും എത്തിച്ചേരലുകളൂം ഓർമ്മവരുന്നു. ഒരു കണക്കിനു വേണ്ടാത്തൊരേർപ്പാടാണു.

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു എങ്ങുമെത്താതെ, ഒടുവിൽ റൂമിലെ ഇരുനില കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ തട്ടിൽ, ഇല്ലാത്ത സ്വകാര്യതയിൽ ബോധം നശിച്ചു കിടത്തും.

ഓന്നുമോർക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്‌,ബർ ദുബായിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൊന്നിലൂടെ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വന്ന പലർക്കും, വളരെ പരിചിതമായ ഒരേ മുഖഛായ തന്നെയാണെന്നു തോന്നിപ്പോയി.

ഓരോ തവണ ഇവിടെ വന്നിറങ്ങുമ്പോഴും "പുറപ്പെടൽ", "എത്തിച്ചേരൽ" എന്നിങ്ങനെയുള്ള വലിയ രണ്ടു എഴുത്തു പലകകൾക്കിടയിൽ 'തിരിച്ചു പോകൽ" എന്നൊരു എഴുത്തിനു വേണ്ടി തേടി നടക്കുന്ന എന്റെ മുഖച്ഛായ തന്നെയായിരുന്നിരിക്കാമത്‌.

(കരിപ്പൂർ വിമാനത്താവളം)

പാളങ്ങളുടെ ആത്മകഥയിൽ നിന്നും

2010-06-22T13:02:00.000-07:00

കൈയ്യെത്തും അകലത്തിൽ സമാന്തരമായൊരു യാത്രയോർമ്മയുണ്ട്‌. ചേർത്തു പിടിക്കാൻ നീട്ടിയ കൈകൾ നിന്നെ തൊടുന്നതിനും മുമ്പ്‌ നമുക്കിടയിലൂടെ വരണ്ട ഒരു പുഴയൊഴുകിത്തുടങ്ങിയ ജന്മ്മത്തിൽ.

ചക്രങ്ങൾക്കു കീഴിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്ന്, ഒരു ചൂളം വിളിയിൽ മുങ്ങിപ്പോയ നിലവിളികളോടെ നീ മണ്ണിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നപ്പോൾ ഒന്നു സാന്ത്വനിപ്പിക്കാൻ പോലുമാവാതെ ഞാൻ അരികത്തു കൂടി കടന്നു പോവുകയായിരുന്നു.

എല്ലാം കണ്ടിട്ടും എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നിനുമാവാതെ.

അകലങ്ങൾ മാത്രമളക്കാനറിയുന്നൊരു അളവുകൊലിൽ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പമളക്കാൻ വെറുതേ ശ്രമിച്ചിരുന്നു ഞാൻ.

എനിക്ക്‌ നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം എനിക്ക്‌ എന്നിലേക്കുള്ളതിനേക്കാൾ കുറവാണെന്നറിഞ്ഞൊരു നിമിഷത്തിലാവണം നമ്മളൊന്നു ചേർന്നത്‌.

തമ്മിൽ പുണർന്ന്, ഗന്ധമറിഞ്ഞ്‌ ശ്വാസങ്ങളിണ ചേർന്നൊരു നിമിഷം നിന്ന് ഇനി പിരിയണം.

അടുപ്പങ്ങളിലെ അകലങ്ങളറിഞ്ഞ്‌, അകലങ്ങളിലെ അടുപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ വീണ്ടുമോർത്ത്‌ സമദൂരങ്ങളിലേക്കകലുമ്പോൾ, ഇനി നമുക്ക്‌ നമ്മുടെ ആത്മകഥയിൽ അകലങ്ങളെയും അടുപ്പങ്ങളെയും കുറിച്ചൊരു അധ്യായമെഴുതണം.

(നീലഗിരിയിൽ നിന്നും)

അമേദ്യം, ഓണം, അറപ്പ്‌.....

2010-06-06T11:35:00.001-07:00

മൃഗശാലയിലെ തളച്ചിട്ട കാഴ്ചകളിലൂടെ അലക്ഷ്യമായി കണ്ണോടിച്ചുനടക്കുകയായിരുന്നു. വേലിക്കകത്തു മണലിൽ പിൻ കാലുകളൂന്നി വിസ്സർജ്ജിക്കുന്നൊരു മാൻ. കണ്ണുകളടച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു.

സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അപ്രാപ്യമായൊരു സ്വകാര്യതയുടെ ഇല്ലാമറ സ്വയം തീർക്കുകയാവാം അത്‌.

ആ കാഴ്ച കാണാനായി കൗതുകത്തോടു കൂടി വേലിക്കരികിലേക്കു പാഞ്ഞു വന്ന കൊച്ചു കുട്ടികളെ മുതിർന്നവർ പിടിച്ചു മാറ്റി ദൂരേയ്ക്കു മാറ്റി നിർത്തി ശാസ്സിക്കുന്നതു കണ്ടു. ചുണ്ടിൽ വിരൽ ചേർത്ത്‌ അയ്യേ എന്നു പറയിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടു.

പാവം കുട്ടികൾ, ഇതൊരു നശിച്ച തുടക്കമാണു. ഇങ്ങനെയാണവർ അറപ്പ്‌ എന്നതിനേക്കുറിച്ച്‌ പഠിക്കുക.

ഇതുപോലുള്ള കാഴ്ചകളെല്ലാം ഇനിയവർക്ക്‌ അറപ്പുളവാക്കും. വിസർജ്ജ്യം അവർക്കു ഉരുവിടാൻ പോലും ധൈര്യം വരാത്തൊരു വാക്കായി മാറും.

ഈ അറപ്പാണു പിന്നീട്‌ വെറെ പലതിലേക്കും വ്യാപിക്കുക. ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ്‌ കിടപ്പിലായിക്കഴിയുമ്പോൾ അഛനേയും അമ്മയേയും ദൂരെ നിന്നു മാത്രം നോക്കിക്കണ്ട്‌ തിരിച്ചു നടത്തുന്നതും അതേ അറപ്പാണു.

ഒന്നോർത്തു പോയി. വർഷങ്ങൾ കുറേ പുറകോട്ടു പോകുമ്പോൾ, കാടിനോട്‌ ചേർന്ന് വയലിനരികിൽ ഒരു കൊച്ചു വീട്‌. പുല്ലു മേഞ്ഞ്‌, മുളകൾ കൊണ്ട്‌ ഭിത്തികൾ തീർത്ത്‌ ചാണകം മെഴുകിയൊരു വീട്‌.

ചാണകമെന്നത്‌ ശുദ്ധിയുടെ പര്യായമെന്നാണു പഠിച്ചു വന്നത്‌.

ആഴ്ച്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും വീടിനകവും മുറ്റവുമെല്ലാം ചാണകം മെഴുകും. എന്തിനാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ അമ്മ പറയും ചാണകം മെഴുകിയ വീട്ടിലേ ഐശ്വര്യം കയ്യറി വരൂ എന്നു.

ഓണത്തിനു പൂവിടും മുൻപ്‌ പൂത്തറ കൂടി ചാണകം മെഴുകുമായിരുന്നു.

അതുപോലെ തന്നെയാണു ആട്ടിൻ കാട്ടവും ആനപ്പിണ്ഠവും. ചേമ്പിനും ചേനയ്ക്കുമിടാൻ അയൽപക്കത്തു നിന്നും ആട്ടിൻ കാട്ടം തലയിൽ ചുമന്നു കൊണ്ടു വരും. ആട്ടിൻ മൂത്രം കലർന്ന വെള്ളം മുളം കുട്ടയിലൂടെ ഊർന്നു മുഖത്തു കൂടി ഒഴുകി വീഴും. പണി തീർന്നു പുഴയിലൊന്നു മുങ്ങിക്കുളിച്ചാൽ തീരാത്ത ഒരഴുക്കായി അതൊരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.

അതു പോലെ കറിവേപ്പിനു വളമിടാൻ കാട്ടിൽ നിന്നും ഉണങ്ങാത്ത ആനപ്പിണ്ഠം കൂടയിൽ ഏറ്റിക്കൊണ്ടു വരും.

ആ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയെല്ലാമായിരിക്കണം ഒന്നിനോടും അറപ്പില്ലാതെയായിത്തീർന്നത്‌. പലപ്പോഴും, കൂടെ നടന്ന എല്ലാവരും തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോഴും പതറാതെ മുന്നോട്ടു നടത്തുന്നതിൽ ഈ അറപ്പില്ലായ്മ തെല്ലൊന്നുമല്ല സഹായിച്ചിട്ടുള്ളത്‌.

അമേദ്യം, ഓണം, അറപ്പ്‌...

നമ്മുടെ കുട്ടികളെ ഇങ്ങനെയൊരു പാഠം കൂടി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ

(അൽ ഐൻ മൃഗശാലയിൽ നിന്നും)

എത്തിച്ചേരൽ

2010-05-26T12:04:00.000-07:00

ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലൊരിക്കലും

വെയിലിലുരുകിയുരുകിത്തീരുമ്പോൾ

ഒരു മഴ പെയ്തിരുന്നെങ്കിലെന്ന്.

മുന്നിൽ വഴിയിരുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ

വിളക്കുകളെല്ലാം ഒന്നിച്ചു തെളിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്ന്.

എന്തിനെന്നറിയാതെ ഉള്ളിൽ ചിന്തകൾ കൂടു കെട്ടുമ്പോൾ

അകലത്തു നിന്നാരോ ഭൂപാളം പാടിക്കേട്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന്...

എന്നിട്ടും എന്തു കൊണ്ടായിരിക്കുമെപ്പോഴും

എങ്ങനെയൊക്കെ ആകരുതെന്നു കരുതിയിരുന്നുവോ

അങ്ങനെയൊക്കെ മാത്രമായിത്തീരുന്നത്‌

എവിടെയൊക്കെ ചെന്നു ചേരരുതെന്നു ഉള്ളിലുറപ്പിച്ചിരുന്നുവോ

അവിടങ്ങളിൽ മാത്രം എത്തിച്ചേരുന്നത്‌

എല്ലാം കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങിയെന്നു കരുതിയൊരു നിമിഷത്തിൽ

വഴുതി വീണു ഉടഞ്ഞു പോകുന്നത്‌

(എവിടെയോ വച്ച്‌ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത്‌)

ഒട്ടക ജീവിതം

2010-04-25T12:58:00.000-07:00

ഞങ്ങളെത്തുമ്പോൾ വേലിക്കെട്ടിനകത്ത്‌ ഒട്ടകങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. പല വലിപ്പത്തിലും പല കോലത്തിലും പല പ്രായത്തിലുമുള്ളവ.
മരുപ്പറമ്പിന്റെ വിജനതയിൽ ആരോ വാരി വിതറിയതാണെന്നു തോന്നും കണ്ടാൽ.
സ്വാഭാവികമായ ഒരു ചലനവും ഒന്നിലും കണ്ടില്ല. വെള്ളം കുടിക്കുന്നതിലും, പുല്ലു തിന്നുന്നതിലും, മുലയൂട്ടുന്നതിലും എല്ലാം ഈ ലോകത്തോടു മുഴുവനുമുള്ള പകയും ഈർഷ്യയും നിസ്സംഗതയുടേയും യാന്ത്രികതയുടേയും രൂപം പൂണ്ടു കിടന്നു.
അപരിചിതരെ കണ്ട്‌ ഒരു ഒട്ടകകുട്ടി തള്ളയുടെ മറവിലേക്കു നുഴഞ്ഞു കയറിപ്പോയി. മുൻ കാൽപ്പാദങ്ങളിലൊന്നു നഷ്ടമായ ഒരൊട്ടകം ഏന്തിവലിഞ്ഞു വന്നു തകരപ്പാളയിൽ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന പുല്ലു തിന്നാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു കണ്ടു. ചുമന്നിട്ടും ചുമന്നിട്ടും തീരാത്ത ഭാരങ്ങൾ വലിയൊരു മുഴയുടെ രൂപത്തിൽ, മുറിഞ്ഞു പോയ കാലിന്റെ അറ്റത്തു തൂങ്ങിക്കിടന്നു.

തിരിച്ചു പോകാൻ നേരത്താണു അയാൾ മണൽക്കൂനയിറങ്ങി വന്നത്‌. കണ്ണുകളൊഴികെയെല്ലാം തുണികൊണ്ടു മൂടിയൊരു രൂപം. നടത്തത്തിലും ഭാവങ്ങളിലും ഒട്ടകങ്ങളിൽ നിന്നും അൽപ്പം പോലും വിഭിന്നമായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളെയൊന്നു നോക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ വേലിക്കകത്തേക്കു കയറിപ്പോയി. ഒരു പാത്രത്തിൽ വെള്ളമെടുത്തു അതിൽ മുഖം താഴ്ത്തി കുടിച്ചു. മുകളിൽ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ പടച്ചവൻ പോലും കരുതുന്നുണ്ടാവണം അയാളുമൊരു ഒട്ടകമാണെന്ന്.

(ഒമാൻ-ഹത്ത റൂട്ടിൽ ഒരിടത്ത്‌)

കടപ്പാട്‌: ആടുജിവിതം; മണ്ണെഴുത്ത്‌

കൂടു നഷ്ടമാകുന്ന കോഴികളെക്കുറിച്ച്‌

2010-04-10T10:13:00.000-07:00

പറമ്പിൽ, ഒരു മാവിനോടു ചേർന്നായിരുന്നു കോഴിക്കൂട്‌. മുളകൾ മെടഞ്ഞ്‌, തകരപ്പാട്ട കൊണ്ടു മേൽക്കൂര ചാർത്തി അഛൻ തന്നെ തീർത്ത ഒന്ന്.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയാൽ ഒടുവിലത്തെ കൊത്തിപ്പെറുക്കലും കഴിഞ്ഞു കോഴികളെല്ലാം കൂടണയും. കൂടിനടുത്തു ചെന്നാൽ നേർത്ത കുറുകലുകൾ കേൾക്കാം. ലോകത്ത്‌ ഈ രാത്രി ആരും സന്തോഷിക്കരുതേയെന്നും, ആഘോഷിക്കരുതേയെന്നും അവരുടെ ദൈവത്തോടു കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതാവാം ഒരുപക്ഷേ.
വീട്ടിൽ ഒരിക്കലും കോഴികളെ കൊല്ലാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുഴകടന്നു വരുന്ന ചെട്ടിമാർക്കും ഗൗഡന്മാർക്കും കോഴികളെ വിൽക്കുന്നതു പോലും ഞങ്ങൾക്കു വിഷമകരമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ചിലപ്പൊഴെങ്കിലും കൂടു തകർത്തു കയറി, പാക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ കോഴികളെ കൊന്നൊടുക്കിയിരുന്നു.
പുലരുമ്പോൾ തലയില്ലാത്ത ഉടലുകൾ കൂട്ടിൽ ഉറുമ്പരിച്ചു കിടക്കും. പ്രകൃതിയുടെ അനിവാര്യമായ ചില നിയമങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനാവാതെ ബാക്കിയായ കോഴികൾ, ആ ഉടലുകൾ നോക്കി ഉറക്കെ കൊക്കിപ്പാറും.
പാക്കാന്റെ ശല്യമൊഴിവാക്കാൻ ചിലപ്പോൾ അഛൻ കോഴിക്കൂടു അടുക്കളയ്ക്കു പുറകിലേക്കു മാറ്റി വയ്ക്കും. അവിടെയാവുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കൊണ്ടു തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു തിരിച്ചറിയാനാവും പാക്കാൻ കയറിയിട്ടുണ്ടെന്നു.

ഇരുളുമ്പോൾ, കൂടു മാറ്റിവച്ചതറിയാതെ കോഴികളെല്ലാം അവിടവിടായി ഉഴറി നടക്കും. ഒടുവിൽ മാവിന്റെ ചില്ലയിലോ, വിറകു പുരയിലോ ചേക്കേറും. പിന്നെ അഛനും ഞങ്ങളും ചേർന്നു വേണം എല്ലാവരേയും പുതിയ കൂട്ടിൽ പിടിച്ചിടാൻ. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളെടുക്കും എല്ലാം ഒന്നു ശരിയായി വരാൻ.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നും ഞാനുമൊരു കോഴിയാണെന്നു. ഇരുട്ടിൽ കൂടു കാണാനാവാതെ ദിക്കറിയാതെ, ഉഴറി നടക്കുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തൻ കോഴി. അപ്പോഴൊക്കെ എവിടെ നിന്നാണെന്നറിയില്ല ചില ഓർമ്മകൾ വന്നു നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ച്‌ പുതിയ കൂടുകളിൽ കൊണ്ടു ചെന്നു വിടും.

(വീട്ടു മുറ്റത്തു നിന്നു)
കടപ്പാട്‌: കൂടു നഷ്ടമാവുന്ന കോഴികളേക്കുറിച്ചോർമ്മിപ്പിച്ച 'ടിനോ'യോട്‌

എഴുതാൻ കഴിയാത്ത ചില ഭാവങ്ങൾ

2010-04-02T04:12:00.000-07:00

ഒരു സാമ്യവും ബന്ധവുമില്ലാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ ഒരുമിച്ചു വരാറുണ്ട്‌. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, കാണാനിടയില്ലാത്ത ആളുകൾ ഒരേ പാതയിലൂടെ ഒരുമിച്ചുനടക്കും. ആരോടും പറയരുതെന്നു പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ വെളിപ്പെടുത്തും.
ഓർമ്മയായി മാറിയവരിൽ ചിലർ മുന്നിൽ വന്നു ഭാവിയെക്കുറിച്ചു പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ നൽകും. ദുഃഖങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ ആശ്വസ്സിപ്പിക്കും.
എങ്ങനെ എന്നൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ കഴിയും മുമ്പ്‌ ചില ഞെട്ടലുകളിൽ, മുറിഞ്ഞ ഉറക്കത്തിൽ എല്ലാം എവിടെയോ പോയി മറയും.

ചില ഭാവങ്ങളും ഇതു പോലെയാണു. എന്താണെന്നു തിരിച്ചറിയാനാവില്ല. കണ്ണു തുടച്ചു കഴിഞ്ഞു ചിലപ്പോൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കും എന്തിനാണു കരഞ്ഞതെന്നു. ഒടുവിൽ, സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ അതോ സങ്കടം കൊണ്ടാണോ കണ്ണു നിറഞ്ഞതെന്നു തിരിച്ചറിയാനാവാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കും.

ഇതുപോലെ ഇരുളും, വെളിച്ചവും, ദുഃഖങ്ങളും, സന്തോഷങ്ങളും, പ്രതീക്ഷകളും, ആശങ്കകളും വ്യത്യസ്ത അളവിൽ കൂടിച്ചേർന്ന ഓരോരോ അവസ്ഥകളിൽ കൂടി കടന്നുപോകുന്നതിനെയാവുമോ ജീവിതമെന്നു പറയുന്നതു. അതിലെ വഴി തീർന്നു പോയൊരു കോണിൽ ഭൂതവും ഭാവിയും ഇണ ചേരുമ്പോഴാവുമോ 'നിസ്സംഗത'യുണ്ടാവുന്നത്‌.

(ഗംഗയുടെ സ്നാനഘട്ടങ്ങളിലൊരിടത്ത്‌)

വഴി നടത്തൽ

2010-03-13T08:14:00.000-08:00

കൈപിടിച്ചു നടക്കുന്ന വഴികളിൽ ഒരുനാൾ നീ തനിയേ നടക്കും
കുട പിടിക്കുന്നൊരീ മരങ്ങളെല്ലാം അന്നു ഇല പൊഴിച്ചു നിൽക്കും
തണൽ വീണ വഴികൾ വെയിലിൽ ഉരുകി വീഴും.

കല്ലിലും മുള്ളിലും നടന്നു ശീലിക്കണം
പൂജ്യം മുതൽ എണ്ണിപ്പഠിച്ചു തുടങ്ങണം..
അന്നു തളർന്നു വീഴാതിരിക്കാൻ നീ ഇന്നേ കരുതിയിരിക്കണം...

(സ്കൂളിൽ നിന്നും കാട്ടിലൂടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി)

സ്വന്തം രാജ്യത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ

2010-02-19T12:29:00.000-08:00

മണ്ണും ചെളിയും വിഷവാതകങ്ങളും നിറഞ്ഞ, വായു കടക്കാത്ത ടാങ്കിനുള്ളിൽ നിന്നു, വെൽഡിംഗ്‌ കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ സർദാർ അലിയുടെ മുഖം പുകയും ചൂടും കൊണ്ടു ചുവന്നു വീർത്തിരിക്കും. കണ്ണുകൾ ഭീകര രൂപം പൂണ്ടു പുറത്തേക്കു തള്ളി നിൽക്കും.

എന്നിട്ടുമൊരിക്കൽ പോലും അയാളോട്‌ ഒരു നല്ല വാക്കു പറയുകയോ സ്നേഹത്തോടെ ഒന്നു നോക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല, ചെയ്തു തീർക്കാൻ ബാക്കിയുള്ള ജോലിയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു ശകാരിക്കുകയുമാണു പതിവ്‌. ചീത്ത വിളി കഴിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌ അലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവു പടർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്.

ഒരു നിമിഷമൊന്നു ചിന്തിച്ചു പോയി. അയാൾക്കുമുണ്ടായിരിക്കാം ദൂരെയൊരിടത്ത്‌ ഒരു രാജ്യം. അയാളുടെ മാത്രമായ ഒരു കൊച്ചു രാജ്യം. അവിടെ അയാളുടെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുന്ന, അയാളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബവും ആളുകളും. ആ ഓർമ്മകളായിരിക്കാം കണ്ണുകൾ നിറയ്ക്കുന്നത്‌, എല്ലാം നേരിടാൻ ശക്തി പകരുന്നതും..

ഒന്നു നോക്കിയാൽ, ഈ മരുഭൂമിയിൽ വന്നെത്തുന്ന ഓരോരുത്തരും ഓരോ രാജാക്കന്മാരാണു, ഓർമ്മകളിലും ചിന്തകളിലും കിരീടവും ചെങ്കോലും പേറി നടക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർ.

രാവും പകലും രാജ്യങ്ങളും തീർക്കുന്നൊരെന്റെ ദൈവമേ, എത്രയെത്ര പാവം രാജാക്കന്മാരെയാണു നീ ഈ മണൽക്കാട്ടിൽ വനവാസത്തിനയയ്ക്കുന്നത്‌....

(ദെയ്‌ര, ദുബായ്‌ ക്രീക്കിന്റെ കരയിൽ)

പുഴയൊഴുകിയിരുന്ന വഴികൾ

2010-02-01T12:56:00.001-08:00

പാലൂട്ടി വളർത്തിയ കൈകൾ തന്നെ തീർത്ത ഗർത്തങ്ങളിൽ കുരുങ്ങി മരണം കാത്തു കിടക്കുകയാണിപ്പോൾ.
ഇനിയൊരു വർഷകാലം കൂടി കാണാൻ കാണാൻ ആയുസ്സൂണ്ടാവുമോ എന്നറിയില്ല. ജാതകം കുറിച്ച അജ്ഞാത കരങ്ങൾ, ആരും കാണാതെ എഴുതി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുമോ ഇനിയുമൊരു ബാല്യം. കാത്തിരിക്കുക വയ്യ.
എങ്കിലും ബാക്കി വയ്ക്കണം ഈ മണ്ണിന്റെ ഗർഭത്തിലെവിടെയെങ്കിലും ഒരുറവ. ഞാൻ ജീവിച്ചു മരിച്ചുവെന്നതിന്റെ ഒരേയൊരു തെളിവ്‌...

(കൊങ്കണിൽ യാത്ര ചെയ്യവേ)

തീ കായൽ

2010-01-16T08:43:00.001-08:00

ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാത്ത പതിവു യാത്രകളിലൊന്നിലാണൊരു പാതിരായ്ക്കു കടൽത്തീരത്തെത്തിയത്‌. ആളുകളെല്ലാമൊഴിഞ്ഞ്‌ ഉറക്കത്തിലാഴാൻ തുടങ്ങിയ മണൽത്തീരം ഇരുളാണ്ടു കിടന്നു.

ഉള്ളിലെങ്ങോ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പോയകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിലാവണം തീ കൂട്ടാൻ തോന്നിയത്‌. കുറച്ചു നേരത്തെ ശ്രമം കൊണ്ടു തന്നെ ഒരു തീക്കുണ്ഠമൊരുങ്ങി. ചുറ്റും കൂടിയിരുന്നു.
ഉയരുന്ന തീനാളങ്ങൾക്കൊപ്പം ഓർമ്മകളുമുയരുകയായി.

വയലിനരികിൽ, രാത്രി നെല്ലിനു കാവലു കിടക്കുന്നവർ കൂട്ടുന്ന തീ. കാടിനോടു ചേർന്നുള്ള കുടിലിൽ രാത്രി 'ആടുതള്ള' നിർത്താതെ കത്തിച്ചിരുന്ന തീ. പുഴയരികിലുള്ള മുളങ്കാടുകൾ മുഴുവൻ മീനമാസ്സത്തിലെ ഒരുരാത്രി കൊണ്ടു അപ്രത്യക്ഷമാക്കിയ തീ. പുഴയിലേക്കിറങ്ങുന്ന ഇടവഴിയിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്ന പുലർച്ചകളിൽ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ തണുപ്പകറ്റാനായി കൂട്ടിയിരുന്ന തീ......

"ഇതുപോലെ തീയുടെ ഇത്രയുമടുത്തിരിക്കാൻ പണ്ട്‌ വീട്ടിൽ നിന്നും സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു, ചോര വറ്റുമെന്നും പറഞ്ഞ്‌"
സുഭാഷിന്റെ ശബ്ദമാണു ഓർമ്മകളിൽ നിന്നുമുണർത്തിയത്‌, ഞാൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയതാണു നീ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതെന്ന് അവനോടു പറഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിലും ചില അനുഭവങ്ങളും ഓർമ്മകളും അങ്ങനെയാണു, പല നാടുകളിലാണെങ്കിലും ഒരു പോലെ..

നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാട്ടിലിപ്പോൾ വെളിച്ചം വീണുതുടങ്ങിയിരിക്കണം.

മണൽ വാരിയിട്ടു തീകെടുത്തി, ഞങ്ങൾ കടൽക്കരയിൽ നിന്നും നടന്നു, അപ്പോഴും മണൽക്കൂനയ്ക്കിടയിൽ നിന്നും ചെറുതായി പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടൽക്കാറ്റ്‌ വീശുന്നു, നേരിയ തണുപ്പുമുണ്ട്‌.

വെറുതെയൊന്നോർത്തു നോക്കി, നാട്ടിലിപ്പോൾ തണുപ്പുണ്ടാവുമോ, പുഴയിലേക്കിറങ്ങുന്ന വഴിയിൽ കരിയിലയും മുളകളും കത്തിച്ച്‌ ആരെങ്കിലും തീകായുന്നുണ്ടാവുമോ... കാറ്റിൽ, ഉള്ളിലെവിടെയോ, ചാരം മാറി ഇനിയും മരിക്കാൻ ബാക്കിയുള്ള കനലുകൾ തെളിഞ്ഞ്‌ തീ കത്തിത്തുടങ്ങി.

(ഖോർ ഫക്കാൻ ബീച്ചിൽ ഒരു പുലർച്ചേ)

യാത്രയയപ്പ്‌

2010-01-05T11:19:00.000-08:00

നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു എന്നു കരുതിയതിൽ ചിലതെല്ലാം തിരികെക്കിട്ടിയെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങുമ്പോഴായിരിക്കും കലണ്ടർ, മടക്കത്തീയതി ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത്‌. അപ്പോൾ തോന്നും വരേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന്.

അത്രമേൽ ദു:സ്സഹമാണു ഇനി മടങ്ങുന്നതു വരെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ.
എല്ലാവരും യാത്രയയപ്പിനായി ഒരുങ്ങിത്തുടങ്ങും, അവരുടെ സന്തോഷത്തിലും ഉത്സാഹത്തിലും കരയുന്ന മനസോടു കൂടിയാണെങ്കിലും പങ്കുചേർന്നേ തീരൂ.

ഒടുവിലാ നിമിഷം വരും. യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങണം. എന്തോ മറന്നു വച്ചു എന്നൊരു തോന്നൽ ബാക്കി നിൽക്കും, എത്രയാലോചിച്ചാലും പിടി തരാതെ.

ചിലരെ, കെട്ടിപ്പിടിച്ചും കൈകൾ ചേർത്തു പിരിച്ചും തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ മൂടൽമഞ്ഞിലെന്ന പോലെ കാണാമൊരാളെ. അകലെ മാറി നിന്നു ഒന്നുമുരിയാടാതെ ഒരായിരം യാത്രാ മംഗളങ്ങൾ നേരുന്നൊരാളെ.

വിട പറയാതെ പോയയാൾ കാഴ്ചയിൽ നിന്നു മറഞ്ഞിട്ടും, നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ആ വഴിയിലേക്കു തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നൊരാ ആളിന്റെ മങ്ങിയ ഓർമ്മയിലാവുമോ ദൂരമേറെയായിട്ടും കണ്ണുകൾ പുറകോട്ടു മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്നത്‌.

(നീൽഗിരി മൗണ്ടൈൻ റയിൽ വേയിൽ നിന്നു)

കണ്ണാടിയിൽ കാണാത്തത്‌

2009-12-25T09:22:00.000-08:00

പൊട്ടിയ കണ്ണാടിയിൽ മുഖം നോക്കരുതെന്ന് കുഞ്ഞുനാളിലെന്നോ അമ്മ ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്‌ ആപത്തുകൾ കൊണ്ടു വരുമത്രെ.
ജനിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരാപത്ത്‌ ഇനി വരാനില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ഒരിക്കലും ഒരു രസത്തിനു പോലും പൊട്ടക്കണ്ണാടിയിൽ മുഖം നോക്കാൻ തോന്നിയിട്ടുമില്ല. പൊട്ടക്കണ്ണാടിയിലെന്നല്ല, കണ്ണാടിയിൽ പോലും.

ഞങ്ങളുടെ ഏതു ഭാവവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ, കണ്ണാടിയേക്കാളും തിളക്കത്തിൽ അമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ കാരണം.

രാവിലെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി സ്കൂളിൽ വിടാൻ നേരം നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി വരച്ചു തരുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാൽ മതിയായിരുന്നു ആ കുറിയുടെ നീളവും ആഴവും അറിയാൻ.
അമ്മ തന്നെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കണ്ണാടി. അതോ കണ്ണാടിയും അമ്മയും ഒന്നാവുകയായിരുന്നോ.

പഴയ ചന്ദനക്കുറികളെല്ലാം എന്നേ നഷ്ടമായിക്കഴിഞ്ഞൂ.

കൂട്ടിച്ചേർക്കാനാവാത്ത വിധം പൊട്ടിച്ചിതറിപ്പോയ ഒരു കണ്ണാടി പോലെ ഓർമ്മകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത്‌ ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ നാളുകൾ തീർക്കുമ്പോൾ ഞാനിപ്പോഴും കണ്ണാടി നോക്കാറില്ല, കാരണം ഞാൻ കരഞ്ഞു കാണുന്നത്‌ അമ്മയ്ക്കു സഹിക്കില്ല.

(ഞങ്ങളുടെ ചിന്നുക്കുട്ടി)
അനിയനോട്‌ പറയണം ഈ പോസ്റ്റ്‌ അമ്മയ്ക്ക്‌ കാണിച്ചു കൊടുക്കരുതെന്നു; എന്തിനാ അമ്മയെ വെറുതെ കരയിപ്പിക്കുന്നത്‌.

തീർന്നിടത്തു നിന്നും തുടങ്ങുന്ന വഴികൾ

2009-12-11T23:07:00.001-08:00

എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ തുടങ്ങി എവിടെയൊക്കെയോ എത്തിച്ചേരുന്ന അസംഖ്യം വഴികൾ. സ്വപ്നങ്ങൾ തീർക്കുന്ന നിറമാർന്ന വഴികൾ, വിരഹം അതിരിടുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വഴികൾ, മോഹങ്ങളുടെ, മോഹഭംഗങ്ങളുടെ അനേകം വഴികൾ.

രക്തയോട്ടം തലപെരുപ്പിക്കുന്ന ചില രാത്രികളിൽ വാതിൽ തുറന്നു കൈമാടി വിളിക്കാറുണ്ട്‌ വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ചുവപ്പാർന്ന വഴികൾ. വഴികൾ... വഴികൾ മാത്രമാണെങ്ങും.

ചിന്തകളെ ചുറ്റി വരിയുന്ന, ദുഃഖങ്ങൾ മാത്രം പൂക്കുന്ന വഴികളിലെ നാലും കൂടിയ കവലകളിൽ പകച്ചു നിൽക്കാറുണ്ട്‌ ചിലപ്പോൾ, എങ്ങോട്ടു തിരിയണമെന്നറിയാതെ.
ലക്ഷ്യങ്ങൾ മരീചിക പോലെ അകന്നുപോകുന്ന ഒറ്റയടിപ്പാതകളെത്രയെണ്ണം ഇനിയും താണ്ടണമെന്നൊരു നിശ്ചയവുമില്ല.

എങ്കിലും ചില വഴികളുണ്ട്‌ ബാക്കി, എല്ലാം തീർന്നുവെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ, ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പു പോലെ, തീർന്നിടത്തു നിന്നും വീണ്ടും തുടങ്ങുന്ന ചില വഴികൾ.

(അൽ ഐൻ ജെബൽ ഹഫീതിൽ നിന്നും)

വിലങ്ങ്‌

2009-11-22T11:55:00.000-08:00

നടന്നു തീർത്ത മരു പ്പറമ്പുകളുടെ ചിതയെരിയുന്നുണ്ടുള്ളിൽ, പുകയുയരുന്നുണ്ട്‌ ചിന്തകളിൽ.
ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനാവാതെ പോയൊരാ മരുപ്പച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെയാവാം ദേഹമിന്നു വടുക്കളായ്‌ പുറം തള്ളുന്നത്‌.
ചൂടു കാറ്റിൽ, ആയിരം സഞ്ചാരികളെ മണൽക്കടൽ കടത്തുമ്പോൾ ആരും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല ഞാനോരപകടകാരിയാണെന്ന്, എന്റെ കാലുകളിൽ മരണത്തിന്റെ മണികൾ കിലുങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന്.
ചുമലിലെ കൂനിൽ വിശപ്പും ദാഹവുമൊളിപ്പിച്ച്‌, കാതങ്ങൾ താണ്ടുമ്പോൾ അവർക്കെല്ലാം ഞാനൊരു ആഡംഭര ചിഹ്നമായിരുന്നു.
എന്നിട്ടുമെങ്ങനെ എപ്പൊഴോ ഞാനൊരു ഭ്രാന്തൻ ഒട്ടകമായി മാറി.
എന്റെ മേച്ചിൽ പര പ്പുകളിൽ പാതകൾ പണിതിട്ടു പേക്കൂത്തു നടത്തിയത്‌ എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നോ?
മരണ വേഗങ്ങൾ എന്റെ കാലുകളിൽ തട്ടിത്തെറിച്ച്‌ നരകങ്ങൾ പൂകിയത്‌ എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നോ?

ദു:ഖങളില്ല, മുന്നിൽ തുറന്നു തന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ ഒരു ലോകം, മുൻ കാലുകളിൽ കൂച്ചു വിലങ്ങിട്ടിട്ട്‌...

(മരുഭൂമിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാണാം ഒട്ടകങ്ങളെ സൂക്ഷിക്കണമെന്നൊരു മുന്നറിയിപ്പ്‌)

ഇനി ഞാനെന്തു നൽകണം

2009-11-08T10:57:00.001-08:00

നിന്റെ ചിരിയൊന്നു കാണുവാൻ പൂക്കൾ വിരിയിച്ചതും, വെയിലത്തു വാടാതിരിക്കുവാൻ തണൽപ്പായ വിരിച്ചതും, നിന്നെ തകർക്കാൻ കുതിച്ച കൊടുംകാറ്റിനെ എന്നിലേക്കേറ്റു വാങ്ങിയതും.. ഓർക്കുന്നുവോ നീയാ പോയ കാലം...

പെയ്തു തീർന്ന മഴയെയോർത്ത്‌ വിതുമ്പിയ നിനക്കായി മരമായി പെയ്തതും; ഇലകളിൽ കുരുക്കിയ തുള്ളികളെ വേരുകളിലൂടെ മണ്ണിലേക്കാഴ്ത്തി സ്നേഹത്തിനെ ഉറവകൾ നിനക്കായി തീർത്തതും; ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നീയൊരു കൂടു കൂട്ടിയതും
ഓർക്കുന്നുവോ നീ...

നിനക്കു തന്നതിന്റെയൊന്നും കണക്കെടുക്കുകയല്ല; നഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു വസന്ത കാലത്തെയോർത്ത്‌ ദു;ഖിക്കുകയുമല്ല; മണ്ണായി മാറും മുമ്പ്‌ നിനക്കിനി ഞാനെന്തു നൽകണമെന്നോർക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം.....

(ഞങ്ങളുടെ കാട്ടിൽ നിന്നൊരു കാഴ്ച്ച)

ഉണ്ണി കടിച്ച പാട്‌

2009-10-31T09:17:00.000-07:00

വയലിനക്കരെയുള്ള ഇല്ലിക്കാട്ടിൽ നിന്നു, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ മാൻപറ്റങ്ങൾ ഇറങ്ങി വരാറുണ്ടായിരുന്നു.
പാൽ മണം മാറാത്ത മാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പശുക്കുട്ടികളെ പോലെ കൂത്താടി നടക്കും. ഇരുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാവരും നിര നിരയായി കാടു കയറും.
മാനുകളെക്കുറിച്ചുള്ളതു പോലെ തന്നെയാണു 'മാനുണ്ണി'കളെക്കുറിച്ചും ഉണ്ണികടികളേക്കുറിച്ചുമുള്ള ഓർമ്മകളും.
പേനുകളേപ്പോലെ മാനിന്റെ ദേഹത്ത്‌ പറ്റിപ്പിടിച്ചു ജീവിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മ ജീവികളാണൂ 'ഉണ്ണി'യെന്നു ഞങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന മാനുണ്ണികൾ.

കാട്ടിൽ കയറിയാൽ നമ്മളറിയാതെ ഉണ്ണികൾ ദേഹത്തു കയറിക്കൂടും. കടിക്കുന്നതറിയില്ല. കുറച്ചു നേരം കഴിയുമ്പോൾ ചൊറിച്ചിൽ തുടങ്ങും, പിന്നെയതു തടിച്ചു വീർത്തു വ്രണങ്ങളായി മാറും.
കാട്ടിൽ വിറകിനു പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ ഉണ്ണിയിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ദെഹത്തു അലക്കു സോപ്പു തേച്ചു പിടിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഉണ്ണി കടിച്ച പാടുകൾ സധാരണ, ഉണങ്ങാ മുറിവുകളാണു. ഉണങ്ങിയെന്നു നമ്മൾ കരുതിയാലും കാലങ്ങൾക്കു ശേഷവും ചിലതു ചൊറിഞ്ഞു തടിച്ചു വരും. 'ഉണ്ണിയുടെ പക' എന്നാണു പ്രായമായവർ അതിനെ പറയാറുണ്ടായിരുന്നതു.

കുട്ടിക്കാലത്തു ഉണ്ണി കടിച്ച പാടുകളിൽ ഒരുപാടെണ്ണം ഈയടുത്തകാലം വരെയും ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പക തീർന്നതു കൊണ്ടാവാം ഏറെയും ഇനി തിരിച്ചു വരാത്ത വിധം മറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.

എങ്കിലും, നെഞ്ചിൽ ഇടതു വശത്തായി ഇപ്പോഴുമുണ്ടൊരു പാട്‌, വളരെ പഴയത്‌. കാടിനേയോ കാട്‌ എന്നെയോ മറന്നെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഒരോർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ, ചൊറിഞ്ഞു തടിച്ചു പഴുത്തു പൊട്ടാറുണ്ടാ പാട്‌.

(വീടിനും വയലിനും അക്കരെയുണ്ടായിരുന്ന ഇല്ലിക്കാട്‌)

ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ

2009-10-23T12:00:00.001-07:00

ജനിച്ചു വീഴുമ്പോഴേ ശിരസ്സിലെവിടെയോ അദൃശ്യനായൊരാ ശിൽപ്പി എഴുതി വെച്ചിരുന്നിരിക്കണം, ഉയരങ്ങളിലെത്തുമെന്നു.

ഒരുമിച്ചല്ലാ പിറന്നത്‌, ഒരുപോലെയല്ലാ വളർന്നതും, എന്നിട്ടുമിന്നിവിടെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ അപരിചിതത്വം അൽപ്പം പോലും തോന്നുന്നില്ല പോലും.

ഇനി നിങ്ങൾ ഒന്നു ചേരും. ആതാമാക്കളിണചേരും, ദേഹങ്ങളൊന്നാകും. സിരകൾ സിരകളോടു ചേർന്നിരുന്ന് ചോരയോട്ടം തുടങ്ങും, പാളങ്ങളുണ്ടാകും, പുതിയൊരു ജീവനുടലെടുക്കും.

നാളെ, നിങ്ങൾ വിരിച്ച പാതയിലൂടെ കാലം പുക തുപ്പി ചൂളം വിളിച്ചു കടന്നു പോകും. ജീവിതങ്ങൾ ആർപ്പു വിളിച്ചും നെടുവീർപ്പിട്ടും ഭാണ്ട്ഠങ്ങൾ പേറിയും യാത്രചെയ്യും.

അന്ന്, ലോകത്തേ തന്നെ ചുമലിലേറ്റി തലയുയർത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ വെറുതെയൊന്നോർത്തു നോക്കണം, പണ്ട്‌ മണ്ണിൽ ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളെത്ര ദുർബലരായിരുന്നുവെന്നു.

(ദുബായ്‌ മെട്രോ നിർമ്മാണവേളയിൽ കണ്ടത്‌)

ഇരയുടെ ദുഃഖം; വേട്ടക്കാരന്റേയും

2009-10-17T07:26:00.000-07:00

"കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ടും എന്തിനു നീയെന്റെ ശവം പോലും വില പേശി വിൽക്കുന്നു" മരണ തീരങ്ങളുടെ അപ്പുറമിരുന്നു ഞണ്ടിന്റെ ആത്മാവ്‌ അയാളോടു ചോദിച്ചു.
അതു വരെ, നിർത്താതെ കാഴ്ച്ചക്കാരെ തന്നിലേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നാവ്‌ ഒരു മാത്ര നിശബ്ദമായി; മുനിയുടെ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ പകച്ചു നിന്ന കാട്ടാളനെന്ന പോലെ.

മുന്നിലെ രൂപങ്ങളെല്ലാം ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായി അയാളെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു. കാഴ്ച്ചയുടെ അതിരുകൾ ഒരു മഞ്ഞിന്റെ പാട വന്നു മറഞ്ഞു. പതിയെ പതിയെ ഉള്ളിലൊരു കൊടുങ്കാറ്റുണരുകയായി.

ചവിട്ടി നിന്ന മണ്ണു ഒരു കുത്തൊഴുക്കിൽ നഷ്ടമായത്‌, അടി തെറ്റി തിരകളിൽ പെട്ടത്‌, ഓർമ്മകൾ പോലും നഷ്ടമായി മണൽപ്പരപ്പിലെവിടെയോ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്‌..

ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ഇന്നലേകളിൽ എവിടെയോ ബാക്കിയായ കുറേ മുഖങ്ങൾ. അവരുടെ, പ്രതീക്ഷകൾ പോലും മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ നോട്ടങ്ങൾ. വലിച്ചു കയറ്റാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്കു കൂപ്പുകുത്തിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഇനിയും അടങ്ങാത്ത പക...

ഉത്തരമുണ്ടായില്ല; കരയുമ്പോഴും മായ്ച്ചു കളയാൻ കഴിയാത്ത, തന്നെത്തന്നെ പരിഹസ്സിക്കുന്ന, ആ നരച്ചചിരി മാത്രം ബാക്കിയായി.

എങ്കിലും, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിലൂടെ ആ ചിന്തകളുടെ സ്പന്ദനമറിയവേ ഞണ്ടിന്റെ ആത്മാവു അയാളോടു ക്ഷമിച്ചു.

(ദെയ്‌ര ഫിഷ്‌ മാർക്കറ്റിൽ കണ്ടത്‌)

മരണത്തിലും അഴിയാത്ത ബന്ധങ്ങൾ

2009-10-09T03:25:00.000-07:00

തളിരും പൂവും കായുമണിയാൻ തുടങ്ങിയ യൗവ്വന കാലത്ത്‌, അരികത്തെ അരയാലിൽ നിന്ന് ഒരോർമ്മത്തെറ്റു പോലെ ഇറങ്ങി വന്നതാണൊരു വേരു. മണ്ണിന്റെ ഗർഭത്തിലെവിടെയോ നനവു തേടിയിറങ്ങിയതാണെന്നാണു കരുതിയത്‌.
പിന്നീടെപ്പൊഴോ ഒരു നനുത്ത പുലർക്കാല സ്വപ്നം പോലെ അതെന്നെ ചുറ്റുകയായിരുന്നു, ഞാൻ പോലുമറിയാതെ.
മണ്ണിലേക്കുള്ള യാത്ര എന്നിൽ അവസ്സാനിപ്പിക്കുമ്പോൾ, തേടിയിറങ്ങിയ നനവ്‌ ഒരുവേള എന്നിൽ കണ്ടെത്തിയതായിരിക്കുമോ.

വേനലും വർഷവും പലതു മാറി വന്നപ്പോൾ, ആലിംഗനത്തിന്റെ ആക്കവും ഏറി വന്നു. ആ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ കൊടുങ്കാറ്റും പേമാരിയും വസന്തം പോലെ സുന്ദരമായിരുന്നു.

എന്നായിരുന്നു ദേഹമിടറിത്തുടങ്ങിയത്‌. ചില്ലകളിൽ കൂടു കൂട്ടിയിരുന്ന പറവകൾ പറന്നകന്നത്‌. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടമായിത്തുടങ്ങിയത്‌. ഒടുവിലെന്നോ, ജീവന്റെ അവസ്സാന കണികയും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത്‌.
എന്നിട്ടും, ഇന്നും അയഞ്ഞിട്ടില്ല ഈ വേരിന്റെ ആശ്ലേഷം.

അല്ലെങ്കിലും ചില ബന്ധങ്ങളങ്ങനെയാണു. ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ തുടങ്ങി, വർത്തമാനവും ഭാവിയും കടന്ന്, വാർദ്ധക്യവും ജരാനരകളും താണ്ടി മരണത്തിൽ പോലുമഴിയാതെ അങ്ങനെ...

അവശേഷിച്ച എന്റെ ജഡവും താങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ ഈ വേരു സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടാവുമോ, മണ്ണിലലിഞ്ഞു, ഞാൻ തളിരായ്‌ പുന്ര്ജ്ജനിക്കുന്നൊരു പകലിനെ

(കാട്ടിലെ കൊല്ലിയിൽ കുളിക്കാൻ പോകും വഴി കണ്ടത്‌)

എങ്കിലും എന്റെ ദൈവമേ...

2009-09-30T10:29:00.000-07:00

തേക്കടിയെന്നെപ്പോൾ കേട്ടാലും മനസ്സിൽ തെളിയുന്നൊരു ചിത്രമുണ്ട്‌. മരച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ നീണ്ടു പോകുന്ന പാത. അതിലൂടെയെത്തിപ്പെടുമ്പോൾ ആകാശം ഭൂമിയിൽ വന്നു വീണതു പോലൊരു തടാകവും നിബിഢ വനം അതിരിടുന്ന തീരവും.
ഈ തീരത്തേക്കാണൂ ലോകമെമ്പാടു നിന്നും സഞ്ചാരികളും സന്ദർശകരും നിർത്താതെ ഒഴുകി വരുന്നത്‌.

ബോട്ട്‌ ലാൻഡിംഗിലേക്കിറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പുള്ള മതിലിൽ കുറച്ചു നേരമിരുന്നാൽ കാണാം ആർത്തുലസ്സിച്ചു പോകുന്ന പല പല കൂട്ടങ്ങളെ. വ്യത്യസ്ത നാടുകളിൽ നിന്നുള്ളവർ, പല പല ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്നവർ . ആഹ്ലാദവും തിമിർപ്പുമല്ലാതെ മറ്റൊരു ഭാവവും നമുക്കാരുടേയും മുഖത്തു കാണാനാകില്ല.

ചിലർ ട്ര്ക്കിംഗ്‌ തിരഞ്ഞെടുക്കും, ചിലർ ബോട്ടു സവാരിയോ, റാഫ്റ്റിംഗോ. ഇതൊന്നുമില്ലാതെ വഴിയരികിലേ കുരങ്ങുകൾക്കു തീറ്റ കൊടുത്തു നടക്കുന്നവരേയും കാണാം.

എത്രയെത്ര സന്ധ്യകളിൽ, അവസ്സാത്തെ ബോട്ടിൽ യാത്ര പോയിരിക്കുന്നു. വന്യമൃഗങ്ങൾ അത്ര അപരിചിതമല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവാം, എല്ലായ്പ്പോഴും ചുറ്റുവട്ടത്തിലുള്ള മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ കൗതുകത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കാറുള്ളത്‌.

പുഴയും കാടും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മക്കൾക്ക്‌ അതെല്ലാം അതിശയോക്തി കലർത്തി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന അഛനും അമ്മയും. കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞു മുഖങ്ങളിൽ തെളിയുന്ന ആശ്ചര്യം. ഒരു മെയ്യായി, പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ കാണുന്ന പ്രണയിതാക്കൾ.
ഒരു മാൻ പറ്റത്തെയോ, കാട്ടു പോത്തിൻ കൂട്ടത്തെയോ കാണൂമ്പോൾ ഉയരുന്ന ആരവം. അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം കാഴ്ച്ചകൾ.

കാടിരുണ്ടു കഴിഞ്ഞ്‌, വനം വകുപ്പിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ബോട്ടിൽ അവസാന സീറ്റിലിരുന്ന് തിരികെ വരുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്‌ ഒരപകടമുണ്ടായാൽ എന്തുചെയ്യുമെന്ന്. നീന്തലറിയാമെന്നതു, ഇരുട്ടിൽ, മുല്ലപ്പെരിയാറ്റിലെ മരക്കുറ്റികൾ നിറഞ്ഞ തണൂത്ത വെള്ളത്തിലൊരനാവശ്യമായ കാര്യമാണു. അന്നൊക്കെയൊരു ധൈര്യം ഏറെയകലെയല്ലാതെ നീങ്ങുന്ന മറ്റൊരു ബോട്ടും, ബോട്ടുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവരുടെ അനുഭവ സമ്പത്തുമായിരുന്നു.

എന്നിട്ടുമെന്തേ ഇന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു നടുക്കുന്ന വാർത്ത കേൾക്കാൻ! അനേകായിരങ്ങളെ തന്റെയോളങ്ങളിൽ തൊട്ടിലാട്ടിയ ഈ തടാകം ഇന്നവരിൽ കുറച്ചു പേരെ തന്നിലേക്കു ചവിട്ടിയാഴ്ത്താൻ. ഇതുപോലൊരു സന്ധ്യയ്ക്കാണു തട്ടേക്കാടും ഒരു വിറങ്ങലിച്ച ഓർമ്മയായി മാറിയതു.

ഓർമ്മകൾ തീർന്നു പോകുന്നു, കാടിരുളുകയാണു.

എങ്കിലും, മണ്ണിലും വിണ്ണിലും, തൂണിലും, തുരുമ്പിലും നിറഞ്ഞു നിന്നു എല്ലാം കാണുന്ന എന്റെ ദൈവമേ, ആർപ്പുവിളികളും ആഘോഷങ്ങളും, പുഞ്ചിരികളും കൗതുകങ്ങളും മാത്രം വിരിഞ്ഞിരുന്ന ഈ തീരമെന്തിനു നീ നിലവിളികൾ കൊണ്ടു നിറച്ചൂ,...

[എഴുതണമെന്നു കരുതിയതല്ല. എങ്കിലും ടി വിയിലും റൂമിലും ചുറ്റിലുമെല്ലാം ഇന്ത്യയും പാകിസ്ത്താനും ന്യൂസിലാണ്ടും തകർത്തു പെയ്യുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഞാൻ മറ്റൊരിടവും കണ്ടില്ല, ക്ഷമിക്കുക]

പല നിറങ്ങളിലുള്ള മനുഷ്യർ

2009-09-25T13:54:00.000-07:00

മഞ്ഞ: ഇവർ ശൂദ്രർ. ഉരുകുന്ന വെയിലിൽ പതയ്ക്കുന്ന സ്റ്റീലിന്റെ ചൂടളക്കുന്നവർ. വെൽഡിംഗ്‌ റാഡിന്റെ അറ്റത്ത്‌ ഇരുമ്പു പാളികൾ ഒന്നു ചേരുമ്പോൾ, ചേർത്തിട്ടും ചേർത്തിട്ടും കൂട്ടി മുട്ടിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ജീവിതത്തിന്റെ അറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ ഇവർ ആലോചിക്കാറില്ല.

പച്ച: മനസ്സു മരുഭൂമി പോലെ വരളുമ്പോഴും ശാപം കിട്ടിയതു പോലൊരു മരുപ്പച്ച തലയിൽ ചുമന്നു നടക്കുന്നവർ. ലോഹം ലോഹത്തെ അറുത്തുമാറ്റുമ്പോൾ, ആദിയിലെങ്ങനെ തീയുണ്ടായെന്നിവർ നമുക്കു കാണിച്ചു തരുന്നു.

നീല: കടലോളം നൊമ്പരം ഉള്ളിലൊതുക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്‌, കണ്ണുനീരാഴിയ്ക്കപ്പുറം ഒരു തീരം. തുഴഞ്ഞു തീർക്കാനുള്ള ദൂരത്തേക്കുറിച്ചോർത്ത്‌ ദു:ഖിക്കുന്നതിനേക്കാൾ തുഴഞ്ഞു വന്ന് ദൂരത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുകയാണിവർ.

ചുവപ്പ്‌: ഇതു വിപ്ലവത്തിന്റെ നിറമല്ലിവർക്ക്‌. വിശപ്പു മാറിയ വയറിനേ വിപ്ലവം ചിന്തിക്കാനാവൂ എന്നാരോ പറഞ്ഞതെത്ര ശരിയാണു. സ്മാരകങ്ങളും ചരിത്രങ്ങളും പണി തീർക്കുമ്പോഴും ചിത്രത്തിലോ ചരിത്രത്തിലോ നമുക്കിവരെ കാണാൻ കഴിയാറില്ല.

വെള്ള: ഇവർ സവർണ്ണർ. ചരിത്രം സൃഷ്ടിക്കുന്നവർ. കുടിയാൻ നിർമ്മിച്ച ഗോപുരത്തിനു മീതേ തങ്ങളുടെ കയ്യൊപ്പു ചാർത്തി ഇവർ ലോകത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കും. മഞ്ഞയും നീലയും പച്ചയും ചുവപ്പും ഊർന്നു പോകുന്ന അരിപ്പയിലൂടെ ചരിത്രത്തെ അരിച്ചെടുക്കും.

എല്ലാത്തിനുമൊടുവിൽ സമ്പന്നൻ കൂടുതൽ സമ്പന്നനും ദരിദ്രൻ കൂടുതൽ ദരിദ്രനുമാകുന്നു.

അല്ലയോ മഹാത്മാക്കളേ, 'സോഷ്യലിസം'. നിങ്ങൾ കണ്ട, എത്ര മനോഹരമായ, നടക്കാത്ത സ്വപ്നം.

(ജെബെൽ അലിയിലെ ഒരു സ്റ്റീൽ യാർഡിൽ നിന്നു)

ഒറ്റയ്ക്കു രണ്ടു കിളികൾ

2009-09-15T08:18:00.000-07:00

ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ച്ചയാണിത്‌. കടൽത്തീരത്ത്‌, പാർക്കു ബെഞ്ചുകളിൽ, ആളൊഴിഞ്ഞ വഴിയരികിൽ, കോളേജു മൈതാനത്തെ പുൽത്തകിടിയിൽ എന്തിനു ആൾക്കൂട്ടത്തിടയിൽ പോലും സ്വന്തമായൊരു ലോകത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കു സല്ലപിച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടു കിളികൾ.
കാഴ്ച്ചയൊന്നു തന്നെയെങ്കിലും ഇവരുടെ തലമുറകൾ മാറി വരുന്നുണ്ടാവണം.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും വന്നു പോകുന്നതു പോലുമറിയാതെ, എല്ലാം മറന്ന് ഇവരെന്തിനെക്കുറിച്ചായിരിക്കും സംസാരിക്കുന്നതു, എന്തായിരിക്കും പരസ്പരം കൈമാറുന്നതു.

വാക്കുകളും വരികളും കടലാസ്സിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലും മുമ്പൊരു കാലത്തു ഇവർ, 'കാഫ്ക'യെക്കുറിച്ചും ദസ്താവയോസ്കിയെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നെത്രേ. ഉത്തരാധുനികതയുടെ ദൂഷ്യ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചും കോളറക്കാലത്തേ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചുമോർത്തു വേവലാതി പൂണ്ടിരുന്നത്രേ. സ്വന്തമായൊരു ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോഴുംആകാശത്തിനു കീഴിലും മുകളിലുമുള്ള എന്തിനേക്കുറിച്ചും അവർക്കൊരു കാഴ്ച്ചപ്പാടും ഉത്കണ്ഠയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി രണ്ടു വ്യത്യസ്ത കഥകൾ പറയുമ്പോഴെല്ലാം രണ്ടിന്റെയും പൊരുളൊന്നു തന്നെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലായിരുന്നു അവരെത്തിച്ചേരാറുണ്ടായിരുന്നതു.
അതുകൊണ്ടു തന്നെ പറന്നു വന്ന ആകാശവീധികളിൽ ഒരിക്കലും വഴിപിരിയേണ്ടി വന്നതുമില്ല.

ഒന്നോ രണ്ടോ തലമുറ മാത്രം മാറി, ഇന്നിപ്പോൾ ഇവർക്കെന്തു പറ്റി ഇങ്ങനെ തെറ്റിപ്പിരിയാൻ.
അന്യോന്യം മുഖം തിരിച്ചിരുന്ന് ഒരേ കഥ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാവുമോ കാരണം.

(ജുമൈറയിൽ ഒരു വില്ലയുടെ മുറ്റത്തു കണ്ടതു)

കടപ്പാട്‌:വിവാഹമോചനത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പിൽ നമ്മുടെ നാടും മുന്നിൽ, പത്രവാർത്ത.

കുരുമുളക്‌ നീറുന്ന ഒരോർമ്മയാണു

2009-09-07T10:33:00.000-07:00

ഒരുകാലമുണ്ടായിരുന്നു. വയനാട്ടുകാർ കുരുമുളകു കൊടിയെ മക്കളെപ്പോലെ വളർത്തി, പരിപാലിച്ചിരുന്ന കാലം. കർണ്ണാടക അതിർത്തിയിയിലെ പുൽപ്പള്ളിയായിരുന്നു കുരുമുളകു കൃഷിയുടെ കേന്ദ്രം.

മക്കളേയും മാമ്പൂക്കളെയും കാത്തിരിക്കാതെ മണ്ണിലിറങ്ങിയവർക്കെല്ലാം കൊടികൾ കറുത്ത പൊന്നു സമ്മാനിച്ചു. മുളകു വിൽക്കാൻ വാടകവണ്ടിയിൽ പുറപ്പെട്ടു പോയ അച്ചായന്മ്മാർ
തിരിച്ചു സ്വന്തമായ്‌ ജീപ്പു മേടിച്ച്‌ ഓടിച്ചു വന്നിരുന്നു. വയനാടിന്റെ ചരിത്രം, ആ കാലത്തെ രോമാഞ്ചത്തോടെയാണു ഓർക്കുന്നതു.
എനിക്കോ?

കുരുമുളകിനേക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ തെളിയുക അഛന്റെ കാൽപ്പാദങ്ങളാണു. അഛനെയൊരിക്കലും ഞങ്ങൾ ചെരിപ്പിട്ടു കണ്ടിട്ടില്ല. കാട്ടിൽ മുളവെട്ടാനും, പുഴയിൽ ചൂണ്ടയിടാനും പോകുമ്പോഴൊന്നും അഛന്റെ കാലുകളിൽ ചെരിപ്പു വേണമെന്നു ഞങ്ങൾക്കു പോലും തോന്നിയിരുന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം. ചെരിപ്പിടാതിരുന്നിട്ടും കൂടെ നടക്കുമ്പോഴെല്ലാം അഛന്റെ പുറകിലായിപ്പോകുകയാണു പതിവു.

കുരുമുളകുപറിയുടെ കാലം വന്നാൽ ആളുകൾ കൂട്ടമായി പുൽപ്പള്ളിയിലേക്കു പുറപ്പെടും. ആഴ്ച്ചകൾ കഴിയും മടങ്ങാൻ. കൈ നിറയെ കാശുമായി വരുന്നവരെ കാത്ത്‌ എല്ലാ വീട്ടിലും പ്രതീക്ഷയുടെ ആയിരം കണ്ണുകൾ ഉറക്കമില്ലാതെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും.

കുരുമുളകു പറിക്കുന്നതിനനുസ്സരിച്ചാണു കൂലി. പറിച്ചെടുത്ത്‌ മെതിച്ചു മുളകാക്കി കൊടുക്കണം. 'പാട്ട'യൊന്നിനു ഇത്ര എന്നു വച്ചു കൂലി കണക്കാക്കും. പകലു മുളകു പറിക്കലും രാത്രി മെതിയുമാണു പതിവു. അഛന്റെ കൂട്ടത്തിൽ അഛനോളം കൂലി മേടിക്കുന്നവരാരുമില്ല എന്നു കൂടെ പോയവർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌.

പുൽപ്പള്ളിയിൽ നിന്നു തിരിച്ചെത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ, പലഹാരങ്ങൾ തന്നു ഞങ്ങളെയുറക്കി അഛൻ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ കാൽപ്പാദങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതു കാണാം. വിട്ടു പോകാതെ ഇറച്ചിക്കുള്ളിൽ തറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുളകു മണികൾ കുത്തിയെടുത്തു കളയുമ്പോൾ അഛന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമെന്താണെന്നു ഞങ്ങൾക്കൊരിക്കലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അന്നു കാണാതെ പോയ ആ ഭാവത്തിന്റെ പൊരുൾ തേടിയാണു വളർന്നു വന്നത്‌, ഇന്നും പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായിട്ടില്ലെങ്കിലും.

പുൽപ്പള്ളിയിലെ മുളകു കൊടികളെല്ലാം കരിഞ്ഞു പോയിട്ടും; അന്നു പലഹാരം കാത്തിരുന്നവർ തണലേകാൻ മാത്രം വളർന്നിട്ടും, അഛനിന്നും ചെരിപ്പിടാത്തതു കൊണ്ടാവാം
എനിക്കിന്നും കുരുമുളകൊരു നീറുന്ന ഓർമ്മയാകുന്നതു.

(അടുക്കളപ്പടിയിൽ നിന്നപ്പോൾ മാതന്റെ പറമ്പിൽ കണ്ടത്‌)

കാട്ടിലെ വീട്‌

2009-08-28T02:24:00.000-07:00

കാടാണു തുടക്കം. കാടു കഴിഞ്ഞാൽ വയൽ. വയലു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയുയർന്നു നീണ്ടു കിടക്കുന്ന കരയാണു. അതിനപ്പുറം പുഴ. പുഴയ്ക്കപ്പുറം, വയൽപ്പറമ്പുകൾക്കുമപ്പുറം പിന്നെയും കാടിരുണ്ടു കിടന്നു.
പുഴയ്ക്കും വയലിനുമിടയ്ക്കുള്ള കരയിലാണു വീട്‌. വീടിരിക്കുന്നതും ചുറ്റുമുള്ളതുമെല്ലാം രേഖകളില്ലാത്ത ഭൂമിയാണു. പുഴമ്പുറമ്പോക്ക്‌.
മുതിർന്നവർ പറയുന്നതു കേൾക്കാം "വില്ലേജാപ്പീസ്സിൽ നിന്നും പറഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടി വരും"
എപ്പൊഴോ ഒരിക്കൽ അഛൻ മേടിച്ചു തന്ന കഥാപുസ്തകത്തിലെ വ്യാളിയുടെ മുഖമായിരുന്നു സങ്കൽപ്പത്തിലെ വില്ലേജാപ്പീസർക്ക്‌. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ വരുമെന്നു പേടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അങ്ങനെയൊരാൾ ഒരിക്കലും വന്നിരുന്നില്ല.
രേഖകളുടേയും പ്രമാണങ്ങളുടെയും അർത്ഥശൂന്യത ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അങ്ങിനെയായിരിക്കാം.

സ്വന്തമല്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഞങ്ങളുടെ അതിരുകൾ വേലികെട്ടിത്തിരിച്ചിരുന്നു.
എങ്കിലും ശീമക്കൊന്ന അതിരിട്ട വേലിക്കെട്ടുകൾ മനസ്സുകൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കരീമിക്കയും, മമ്മത്ക്കയും, ജെയിംസെട്ടനും,ലീലാമ്മചേച്ചിയും, ബേബിച്ചേടനും, കുള്ളിയും കരിയനും, ലീനയും ഫിലോയും ആരിഫും ലോട്ടറി ബാലനുമോന്നും മതേതരത്വത്തേക്കുറിച്ചു അറിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അടുക്കളപ്പുറത്തിറങ്ങിയാൽ വയലും വയലിനക്കരെയുള്ള കാടും കാണാം.വയലിനോടു ചേർന്നുള്ള മുളങ്കൂട്ടങ്ങളിലെല്ലാം മാടങ്ങളുണ്ട്‌. അതിലാണു രാത്രിയിൽ കന്നഡക്കാരായ കൗണ്ടന്മ്മാർ നെല്ലിനു കാവലു കിടന്നിരുന്നത്‌.

വയലിൽ പലയിടത്തായി തകരപ്പാട്ടകൾ കാണും; അതിനുള്ളിൽ കെട്ടിത്തൂക്കിയ മരവടികളും. മരവടികളിൽ കെട്ടിയ കയറിന്റെ അറ്റം മാടത്തിലായിരിക്കും. അതുവലിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ഒച്ച മതി വയലിലിറങ്ങുന്ന പന്നികളെ ഓടിക്കാൻ.
ആനയാണെങ്കിൽ അതു ഫലിക്കില്ല.കൂട്ടത്തോടെയുള്ള കൂവലോ, ആറു കട്ട ബാറ്ററിയുള്ള ഹെഡ്‌ ലൈറ്റിന്റെ തുളച്ചു കയറുന്ന വെളിച്ചമോ, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തീപ്പന്തമോ വേണ്ടിയിരുന്നു ആനകളെ തുരത്താൻ.

ഇരുട്ടും മുമ്പേ എല്ലാവരും വീടണയും. അഛൻ വരാൻ വൈകിയാൽ പേടിയാണു. കാരണം ആനയിറങ്ങാത്ത ഒരു വഴി പോലും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മഴ പെയ്ത ഒരു രാത്രിയിലാണു കട്ടക്കയത്തിലെ ചേടത്തിയെ ആന ചവിട്ടിക്കൊന്നതു. 'ആനപ്പാറ'യിൽ ബസ്സിറങ്ങി വരവേയായിരുന്നു അതു.
കൂട്ടത്ത്ലുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ ചട്ടയും മുണ്ടുമാണു ചേടത്തിയെ ചതിച്ചതു.
ആനകൾ വർണ്ണാന്ധരാണെന്നു പിന്നീടാരോപഠിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഇരുന്നു ചേടത്തി പറഞ്ഞു
അതു തെറ്റാണെന്നു.
"അതേ ചേടത്തീ ഇതുവരെ ഞാനതു വിശ്വസ്സിച്ചിട്ടില്ല."

സൂര്യൻ മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇരുട്ടാണു. കുടിലുകളിലെല്ലാം തെളിയുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടേതിനേക്കാൾ അൽപ്പം പോലും കൂടുതലായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ പുകയില്ലാത്ത ചില്ലു വിളക്കൊന്നു അഛൻ മേടിച്ചത്‌ എല്ലാവർക്കും അദ്ഭുതമായിരുന്നു.

അടുത്തുള്ള വീട്ടുകാരെല്ലാം, രാത്രി പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞിരിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഒത്തുകൂടും. ചന്ദ്രനും കൃഷ്ണേട്ടനും അഛനുമെല്ലാം കഥകളുടെ സഞ്ചിയഴിക്കും.പണ്ടു വേട്ടയ്ക്കു പോയിരുന്നതും ആഴ്ച്ചകളോളം കാട്ടിൽ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയതുമെല്ലാം അഛൻ പറയുന്നതു ആ സദസ്സിലല്ലാതെ ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടില്ല.

എട്ടുമണിയെന്നു പറയുന്നത്‌ അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക്‌ അർദ്ധരാത്രിയായിരുന്നു. കഥകൾ മതിയാക്കി എല്ലവരും മടങ്ങും.

രാത്രി ചിലപ്പോൾ ആനയുടെ ചീറലുംമാടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കൂവലുകളും കേൾക്കും. ശബ്ദത്തിൽ നിന്നു തന്നെ വയലിറങ്ങിയ ആനയെ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നു.
തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്താതെ അലറിയിരുന്ന ആളെക്കൊല്ലി, കുട്ടികളേപ്പോലെ നിലവിളിച്ചിരുന്ന ചട്ടുകാലൻ.. അങ്ങനെ കുറേ.
കാവൽക്കാരേയും കളിപ്പിച്ചു ആന വീടിനടുത്തെത്തിയാൽ ഫൂലൻ ഒന്നു കുരയ്ക്കും, ഒന്നേ കുരയ്ക്കൂ. അവൾക്കറിയാമായിരുന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം ആനയെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുമെന്നു. ആ ഒറ്റ കുര മതിയായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കു പുറത്തിറങ്ങാനും ഒരുമിച്ചു കൂവി ആനയെ ഓടിക്കാനും.

നിർത്താതെ നിലവിളി കേൾക്കുന്നു. ചെവിയോർത്തു. ഫൂലൻ കുരച്ചില്ലല്ലോ..
കുറച്ചു സമയം വേണ്ടി വന്നു തിരിച്ചറിയാൻ. അലാറമാണു.
ദിവസങ്ങളുടേയും മാസങ്ങളുടേയും
വർഷങ്ങളുടേയും പുസ്തകത്തിൽ ഒരേടു കൂടി മറഞ്ഞു എന്നതിന്റെ
മടുപ്പിക്കുന്ന, ഒരേയൊരു തെളിവ്‌.
എഴുന്നേറ്റ്‌ ജനാല തുറന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കി.തെരുവിൽ തിരക്കു തന്നെ. എന്നേക്കാൾ മുമ്പേ ഉണർന്നിരിക്കാമത്‌ .

ഓ അല്ല, ഉണരാൻ, ഈ തെരുവ്‌ ഒരിക്കലും ഉറങ്ങാറില്ലല്ലോ.

(ബാവലിയിൽ ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്തു നിന്നു)
പിങ്കുറിപ്പ്‌: ക്രമം തെറ്റി കണ്ട സ്വപ്നത്തിലെ രംഗങ്ങൾ, മുഴുവനായി ക്രമപ്പെടുത്തിയെഴുതിയാലോ എന്നാലോചിച്ചു. അല്ലേൽ വേണ്ട. ജീവിച്ചു ജീവിച്ചു ഞാനേ വഴി തെറ്റിപ്പോയി. ഇനി ജീവചരിത്രം വായിച്ചു മറ്റുവരേം കൂടി...

കല്ലെറിയും മുമ്പ്‌ - ഹുസൈൻ പറഞ്ഞ കഥ

2009-08-22T08:53:00.000-07:00

വൈരുധ്യാത്മക ഭൗതിക വാദത്തേക്കുറിച്ചു തമ്മിലടിക്കവേയാണു ഹുസൈൻ, അബ്ദുള്ളയുടെ കഥ പറഞ്ഞത്‌.
നാട്ടിലെ ഭേദപ്പെട്ടൊരു 'തരികിട'യായിരുന്നു അബ്ദുള്ള. ഹുസൈൻ ഒരാളെ തരികിടയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ എന്റമ്മോ ഊഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല അയാളെന്തായിരുന്നിരിക്കുമെന്ന്. എന്തായാലും നമ്മുടെ അബ്ദുള്ളയ്ക്കു ബോധോദയമുണ്ടാവാൻ തലയിൽ ആപ്പിളു വീഴുകയോ ബോധിമരച്ചുവട്ടിലിരിക്കയോ ഒന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം കാപ്പാടു ബീച്ചിൽ കപ്പലണ്ടി കൊറിച്ചു നടക്കുമ്പോഴാണു വിളി വന്നത്‌.

അടുത്ത ഷോട്ടിൽ അബ്ദുള്ള മെക്കയിലാണു.
പരിശുദ്ധ ചടങ്ങുകളൊക്കെ നിർവ്വഹിക്കവേ സാത്താനെ കല്ലെറിയുന്ന അവസരം വന്നു. കൂടെയുള്ളവരൊക്കെ ഉച്ചത്തിൽ ദൈവത്തെ വിളിച്ചു ആഞ്ഞാഞ്ഞു കല്ലുകളെറിയുന്നതും നോക്കി അബ്ദുള്ള കുറച്ചു നേരം നിന്നു.
ഒടുവിൽ രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ കല്ലൊന്നെടുത്ത്‌ എറിയാനോങ്ങുമ്പോൾ സാത്താൻ ചോദിച്ചു "അബ്ദുള്ളാ നമ്മൾ തമ്മിലിതു വേണോ"

(ജുമൈറ ബീച്ചിൽ കല്ലെറിഞ്ഞു കളിക്കുന്ന ചിലർ)
ക്ഷമാപണം: അബ്ദുള്ളയോടും അബ്ദുള്ളയെ മുമ്പ്‌ കണ്ടിട്ടോ കേട്ടിട്ടോ ഉള്ളവരോടും

ഈന്തപ്പനകളിലെ കാറ്റ്‌

2009-08-16T12:26:00.001-07:00

ഒരു രാവിലാണു അറബി നാട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്‌. പിന്നീടുള്ള ആയിരത്തൊന്നു രാവുകൾ വിശ്രമമില്ലാത്ത സഞ്ചാരമായിരുന്നു. മരുഭൂമി കണ്ടു, ഒട്ടകങ്ങളെ കണ്ടു, ഈന്തപ്പനത്തോട്ടങ്ങളും കാവൽക്കാരേയും കണ്ടു, അറബിക്കുതിരകൾ നിർത്താതെ പായുന്നതു കണ്ടു, രാജകുമാരന്മാരെയും കുമാരിമാരെയും സേവകരേയും കണ്ടു.

ടൈഗ്രിസ്‌ നദിയുടെ കരയിൽ കൂടാരമടിച്ചു ബാഗ്‌ദാദ്‌ മുഴുവൻ അലഞ്ഞു നടന്നു. ഒട്ടകപ്പാലും ഈന്തപ്പഴവും കഴിച്ചു വിശപ്പടക്കി, ബദുക്കുകൾക്കൊപ്പം കൊട്ടിപ്പാടി നടക്കുമ്പോൾ ക്ഷീണമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മരുഭൂമീക്കു ചൂട്‌ അൽപം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പിന്നീടൊരിക്കൽ സ്വന്തമാക്കിയപ്പോൾ, മരുപ്പറമ്പിനു പഴയ തണുപ്പില്ലായിരുന്നു, അറബിക്കുതിരകൾക്കു കാലുകളും. തീ പറക്കുന്ന മണൽക്കാറ്റു മാത്രമായിരുന്നു ബാക്കി.

ഈന്തപ്പഴം വിളയാനാണത്രെ മരുഭൂമിയിൽ ചുടുകാറ്റു വീശുന്നതു. നോക്കി നിൽക്കവേ കാറ്റു വരും. എവിടെ നിന്നു വരുന്നെന്നറിയാനാവില്ല. ചുട്ടു പഴുത്ത മണൽ പറത്തി, മുന്നിൽക്കാണുന്നതെല്ലാം തകർത്തു കാറ്റു എങ്ങോട്ടോ പോയ്‌ മറയും. ക്ഷണനേരത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും വരാൻ.

ഈന്തപ്പനകളോടെനിക്കു പരാതിയില്ല.അറ്റമില്ലാത്ത ഈ മണൽപ്പരപ്പിൽ തളർന്നു വീഴുന്നവർക്കെല്ലാം മുലയൂട്ടുന്നവരാണിവർ.

എങ്കിലും, നിർത്താതെ വീശിയ തീക്കാറ്റിൽ ഈന്തപ്പഴം വിളയുമ്പോൾ അവരറിഞ്ഞിരിക്കുമോ, അവരെപ്പുൽകിയ ആ കാറ്റിലാണു പിറക്കും മുൻപേ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ കരിഞ്ഞതെന്നു, എന്നിലെ ഞാൻ മരിച്ചു വീണതെന്നു.

(ഖോർ- ഫക്കാനിൽ വഴിയരികിലൊരിടത്തു കണ്ടതു)

നിങ്ങൾ കണ്ടുവോ എന്റെ മുയൽക്കുഞ്ഞിനെ

2009-08-07T08:20:00.000-07:00

രാത്രികൾക്ക്‌ പകലുകളേക്കാൾ ദൈർഘ്യമുണ്ട്‌ ഓർമ്മകളിൽ. രാത്രിക്കു വഴിയൊരുക്കാൻ സൂര്യനസ്തമിക്കും; തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വഴികാട്ടാൻ പുലർച്ചേ തിരികേ വരും. പുഴ കടന്നു, ചെട്ടിയാരുടെ വയലും കടന്നു കാട്ടിലേക്കായിരുന്നിരിക്കണം അന്നു രാത്രികൾ നടന്നു മറഞ്ഞിരുന്നത്‌.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയാൽ ചോറു വാരിത്താനായി അമ്മ മുറ്റത്തേങ്ങിറങ്ങും. ഒക്കത്തിരുന്നു വാശിയേതുമില്ലാതെ ചോറുണ്ണൂമ്പോൾ അമ്മ കഥകൾ പറഞ്ഞു തരും. അങ്ങനെയൊരിക്കൽ കാണിച്ചു തന്നതാണൊരു മുയൽക്കുഞ്ഞിനെ. കൈയ്യെത്താദൂരത്ത്‌, അമ്പിളി അമ്മാവന്റെ മടിയിൽ ചുരുണ്ടു മയങ്ങുന്നൊരു മുയൽക്കുഞ്ഞ്‌.

അമ്മയിലൂടെ, അമ്മ പറഞ്ഞ കഥകളിലൂടെ അവനെന്റെ കൂട്ടുകാരനാവുകയായിരുന്നു. ഒരിക്കലും പിരിയാതെ, അകലത്തിരുന്നാലും നെറുകിൽ തഴുകുന്നൊരു കാറ്റായി, ഉറക്കം നഷ്ട്ടപ്പെട്ട എത്രയെത്ര രാത്രികളില്‍ എന്നോടൊപ്പം അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു , അവനെന്നും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

മനുഷ്യർ ചന്ദ്രനെ കീഴടക്കിയെന്ന ചരിത്രം പടിക്കുമ്പോൾ അവരെന്റെ മുയല്ക്കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിച്ചിരിക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നത്‌.
ഇന്നിപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കാണാതിരുന്നത്ര അടുത്ത്‌ ചന്ദ്രനേ കാണുമ്പോൾ ഞാനറിയുന്നു ഞാനെന്റേതെന്നു കരുതിയിരുന്ന അവനവിടെ ഇല്ലെന്നു.
ഓർമ്മകളുടെ ഏകാന്ത തീരങ്ങളിലൂടെ പോകുമ്പോളെപ്പൊഴെങ്ങിലും നിങ്ങൾ കണ്ടുവോ, മഞ്ഞിന്റെ നിറമുള്ള എന്റെ മുയൽക്കുഞ്ഞിനെ.

(2൦ എക്സ് സൂം ക്യാമറയില്‍ സനലേട്ടന്‍ പകര്‍ത്തിയത് )

'മരമണി' കളുടെ മരണമണി

2009-07-25T09:12:00.000-07:00

പണ്ടു ഞങ്ങളുടെ കാട്ടിലൂടെ 'അച്ചപ്പ'ന്റെ പശുക്കളും മൂരികളും മേഞ്ഞു നടന്നിരുന്നു. അവയുടെയെല്ലാം കഴുത്തിൽ മുള കൊണ്ടോ മരം കൊണ്ടോ പണിത മണികൾ കാണും.പശുക്കൾ പുല്ലുതിന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ മണികൾ പുരാതനമായ ഏതോ താളത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.കാടിന്നു അരികിലൂടുള്ള വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അമ്മയുടെയൊപ്പം 'കൊല്ലി'യിൽ തുണിയലക്കാൻ പോകുമ്പോൾ എല്ലാം ആ മണിയൊച്ചകൾ ഒരു താരാട്ടെന്ന പോലെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു.

കാടിരുളുമ്പോൾ പശുക്കളും മൂരികളും കൂട്ടമായി കാടിനോടു തന്നെ ചേർന്നുള്ള ആലയിലേക്കു മടങ്ങും. പിന്നീടെപ്പോഴോ അച്ചപ്പനെ കാണാതായി. മരിച്ചു പോയിരുന്നിരിക്കാം. എന്നിട്ടും കുറച്ചു നാൾ കൂടി അനാഥരായ ആ കാലിക്കൂട്ടങ്ങൾ മണിമുഴക്കി കാട്ടിലൂടെ അലഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെപ്പിന്നെ അവയെ കാണാതായി വന്നു.

കടൽ കടന്നു വന്നു, ഉള്ളിലെ പശുവിനെ മരുഭൂമിയിൽ മേയാൻ വിട്ടപ്പോഴേക്കും ആ പഴയ മരമണികളെ ഞാൻ പാടേ മറന്നിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ നാ(കാ)ട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ വളരെ യാദ്രുശ്ചികമായാണു പഴയ മണിയൊച്ചകൾ വീണ്ടും ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞതു. ഒരു പക്ഷേ ഈ 'മൂരി'യോടു കൂടെ മരമണികളും മണ്മറഞ്ഞു പോയേക്കാം.

വെറുതെയൊന്നു സ്വപ്നം കണ്ടു പോയി:
ഒരിക്കൽ തിരിച്ചു വന്നു കാലികളെ വാങ്ങണം, അവയ്ക്കായി പുതിയ മരമണികൾ പണിയണം. പക്ഷേ അന്നെന്റെ മൂരികൾക്കും പശുക്കൾക്കും മേഞ്ഞു നടക്കാൻ ഈ കാട്‌ ശേഷിച്ചിരിക്കുമോ....

(കേരളാ കർണ്ണാടക അതിർത്തിയിലെ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമമായ ബാവലിയിൽ ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഒരു കാഴ്ച)

കൗതുകം

2009-07-17T11:29:00.001-07:00

മഴയും മഴവില്ലും കളിക്കൂട്ടുകാരായിരുന്ന പ്രായം; ക്ലാസ്‌ മുറിയിലെ ആടുന്ന ബെഞ്ചുകളിലിരുന്ന് ബ്ലാക്ക്‌ ബോർഡിലെ വെളുത്ത വരകളെ സ്ലേറ്റിൽ പകർത്തുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. എപ്പോഴാണെന്നറിഞ്ഞില്ല, എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ പുറത്തെ മൈതാനത്തേക്കായി. അവിടെ, വീണു കിടക്കുന്ന ആഞ്ഞിലി മരച്ചുവട്ടിൽ കാലുകൾ തമ്മിൽ കെട്ടു പിണഞ്ഞു പിടയുന്ന രണ്ടു പട്ടികൾ. എന്തോ ആപത്തു സംഭവിച്ചുവെന്ന ചിന്തയിലാരുന്നു ഞങ്ങൾ.
ബോർഡിൽ എഴുത്തു നിർത്തി തിരിഞ്ഞ മാഷു കണ്ടതു പുറത്തേക്കു
നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെയാണു.അദ്ദേഹം ഒന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കി; എന്നിട്ടു ഞങ്ങളോടായി ചോദിച്ചു: "ആ പട്ടികൾ ചെയ്യുന്നതെന്താണെന്നറിയണോ"
ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല; മാഷു തുടർന്നു.
'നിങ്ങൾക്കെല്ലാം പട്ടിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഇഷ്ടമല്ലേ"എല്ലാവരും തലയാട്ടി."അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും നിങ്ങളുണ്ടായതു പോലെ ആ പട്ടികൾക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവണം. അതിനു വേണ്ടിയാണു അവർ അങ്ങിനെ കെട്ടി മറിയുന്നതു.കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു കാണാം അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ".
ഞങ്ങളുടെ കൗതുകത്തിനു ആ ഉത്തരം അധികമായിരുന്നു. പിന്നീടാരും പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നില്ല.
പ്രകൃതി രഹസ്യങ്ങൾക്കു മുമ്പിൽ പകച്ചു നിൽക്കുന്നവരെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം
ഇന്നും മനസ്സിലേക്കോടിയെത്താറുണ്ട്‌ മാഷിന്റെ ആ വാക്കുകൾ.
(അൽ-ഐൻ മൃഗ ശാലയിൽ നിന്നൊരു കാഴ്ച്ച)
സമർപ്പണം: സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യവും ലക്ഷ്യവും ഞങ്ങൾക്കു വെളിവാക്കിത്തന്ന മാത്യു മാഷിനു.

'ഡൈ'യും 'വിഗ്ഗു'മില്ലാതൊരു വൃദ്ധൻ

2009-07-10T10:27:00.000-07:00

കടിഞ്ഞൂൽ പുത്രനായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്‌. വിശന്നു തളർന്നു കരഞ്ഞ 'ഇളയവ'രെ താരാട്ടിയുറക്കുന്ന അമ്മയെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ പിച്ചവെച്ചു തുടങ്ങി. മോഹങ്ങൾ സ്വരുക്കൂട്ടി സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്ത്‌ ബാല്യം കടന്നു പോയ്‌. ചോര വിയർപ്പാക്കി യൌവ്വനവും. വന്ന വഴിയുടെ നീളമളന്നില്ല. കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്കായ്‌ ദാഹമുപേക്ഷിച്ച രാവുകളേച്ചൊല്ലി പശ്ച്ചാത്തപിച്ചില്ല.

മഴ കണ്ടു, വെയിൽ കണ്ടു, പ്രളയങ്ങൾ കണ്ടു, വരൾച്ചകൾ കണ്ടു. പൂവായി, കായായി, ഒടുവിൽ തല നരച്ചിന്നൊരീ വൃദ്ധനുമായി. നേടിയതെന്തെന്നു ചോദിച്ചാൽ കൈയ്യിലൊന്നുമില്ല; പക്ഷെ പറയുവാനുണ്ടൊരു കഥ, ഇളയവരോട്‌: നിങ്ങളെങ്ങനെ നിങ്ങളായെന്ന് .

(അടുക്കള മുറ്റത്തു നിന്നു)

കടപ്പാട്‌: "ഡൈ ചെയ്ത തലയല്ല യുവത്വം" , മാത്രുഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പ്‌.

അമ്മ(യെ നനയിച്ച) മഴ

2009-06-28T11:41:00.000-07:00

കാട്ടിൽ പെയ്യുന്ന മഴ, വയലിൽ പെയ്യുന്ന മഴ, പുഴയിൽ പെയ്യുന്നമഴ....ഞാൻ കണ്ട മഴകൾക്കെല്ലാം ഒരു കാൽപനിക ഭാവമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അമ്മ ഞങ്ങളോടു ഒരു മഴക്കഥ ‌ പറഞ്ഞു. കുട്ടിക്കാലത്ത്‌
സ്കൂൾ വിടും നേരം അമ്മയുടെ ചങ്കിടിപ്പു കൂട്ടിയിരുന്ന ഒരു മഴയുടെ കഥ .കുടയുള്ള മറ്റു കുട്ടികൾ തുള്ളിച്ചാടുമ്പോൾ ആകെയുള്ള ഒരു പാവാട നളെത്തേക്ക്‌ എങ്ങനെ ഉണക്കുമെന്നാലോചിച്ചു കരയിച്ച മഴയുടെ കഥ . ചേമ്പിൻ താളിൽ ഒതുങ്ങാതെ പുസ്തകങ്ങൾ ആകെ കുതിർത്ത മഴ. ആ കഥ തീര്‍ത്ത കനലുകള്‍ കെടുത്താന്‍ പിന്നീട് ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു മഴയ്ക്കുമിതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ മായക്കാഴ്ച്ചകളുടെ പടുകുഴിയിൽ വീഴുമെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ പുറകോട്ടു വലിക്കാൻ എന്റെയുള്ളിൽ
ഇന്നും പെയ്യാറുണ്ടാ മഴ.
(തിരുനെല്ലി അമ്പല മുറ്റത്തു നിന്നൊരു മഴ)
കടപ്പാട്‌: അമ്മയോടോ അതോ മഴയോടൊ, എനിക്കറിയില്ല.

ഗർജ്ജനമെന്നേ മറന്നൂ ഞാൻ

2009-06-24T10:57:00.000-07:00

സന്ദർശകർ ഒഴിഞ്ഞ്‌ മരുഭൂമിയിലെ വേലിക്കെട്ടിനകത്തെ പഴകിയ ഇരുളിൽ ഞാൻ മാത്രമാവുമ്പോൾ മണൽത്തരികൾ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുന്നതെനിക്കു കേൾക്കാം 'ശബ്ദമില്ലാത്തവൻ'. എതിർക്കാറില്ല.രോമകൂപങ്ങളിൽ ചോര പൊടിയിക്കുന്നൊരീ മണലാരണ്യത്തിൽ എന്റെ ഗർജ്ജനമെന്നേ മറന്നൂ ഞാൻ.എല്ലാം ഒരു നെടുവീർപ്പിലൊതുക്കാം.ശബ്ദം നഷ്ടമായ തലമുറകളിനിയുമുണ്ടാവാതിരുന്നെങ്കിൽ.
(അൽ- ഐൻ മൃഗ(?)ശാലയിൽ നിന്നൊരു കാഴ്ച.)

ആഘോഷിക്കണ്ടേ നമുക്കിവനു വേണ്ടിയും ഒരു ദിനം?

2009-06-21T10:57:00.000-07:00

വേരറുത്ത വൃക്ഷങ്ങളുടെ ചിതയൊരുക്കാൻ 'പ്രകൃതി ദിനം', വൃദധ സദനത്തിന്റെ വാർഷികമാഘോഷിക്കാൻ 'മാതൃദിനം' ..... കലണ്ടറിലെ ദിവസങ്ങളെല്ലാം ചുവന്ന മഷിയാൽ വെട്ടിയരിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
മീന മാസത്തിലെ പൊള്ളുന്ന വെയിലത്താണൊരുദിവസം ഞാനവനെ കണ്ടതു. പാതയോരത്തെ വേപ്പു മരത്തിന്റെ ഇത്തിരി തണലിൽ ഉച്ചയൂണിനുള്ള കോപ്പു കൂട്ടുകയായിരുന്നു അവന്റെ കുടുംബം.ബാലവേലയ്ക്കെതിരായ നിയമങ്ങളേക്കുറിച്ചും അവർക്കായി ഞങ്ങൾ അഘോഷിക്കാറുള്ള 'ബാല ദിന'ത്തെക്കുറിച്ചും ഘോരം ഘോരം പ്രസംഗിക്കവെ വിയർപ്പു കൊണ്ടു ഭക്ഷിക്കുന്നവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള ദിനമേതെന്നവനെന്നോടു ചോദിച്ചു.ഞാനെന്റെ കലണ്ടറിൽ നോക്കി. അതിൽ ചുവപ്പു മഷി വീഴാത്ത ദിവസങ്ങളൊന്നും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ഉരുകിത്തീരുന്ന(?) അവന്റെ ബാല്യമാഘോഷിക്കാൻ നമുക്കു വേണ്ടേ പുതിയൊരു ദിനം.

(കൊല്ലം-തേനി ദേശീയ പാതയിലൊരിടത്തു വെച്ചു)

കടപ്പാട്‌: ക്യാമറ കടം തന്ന എന്റെ പ്രിയ സുഹ്രുത്തിനു

നഷ്ടപെട്ട മത്സ്യകന്യക

2009-06-20T12:43:00.000-07:00

പേരറിയാത്ത കടല്‍തീരത്തെങ്ങോ ഒരു ശില്പി ഉപേക്ഷിച്ചതാണീ കന്യകയെ. പുടവയണിയിച്ചില്ല; താലി ചാര്‍ത്തിയില്ല, നടന്നകലവേ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയത് പോലുമില്ല. എന്നിട്ടും അകലെ മറയുന്ന അവനെ നോക്കവേ അവളുടെ മിഴികള്‍ ഈറന്‍ അണിഞ്ഞത് എന്തിനാവാം.. ഒടുങ്ങാ തിരകളില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതെയാകുമ്പോഴും അവള്‍ കാതോര്‍ത്തിരുന്നത് ആരുടെ കാലടികളെയാവാം....
(ഗോവന്‍ ബീച്ചുകളിലൊന്നില്‍ നിന്നൊരു കാഴ്ച. )
കടപ്പാട്‌: അനിയൻ