കണ്ണാടിയിൽ കാണാത്തത്‌

പൊട്ടിയ കണ്ണാടിയിൽ മുഖം നോക്കരുതെന്ന് കുഞ്ഞുനാളിലെന്നോ അമ്മ ഞങ്ങളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്‌ ആപത്തുകൾ കൊണ്ടു വരുമത്രെ.
ജനിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരാപത്ത്‌ ഇനി വരാനില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ഒരിക്കലും ഒരു രസത്തിനു പോലും പൊട്ടക്കണ്ണാടിയിൽ മുഖം നോക്കാൻ തോന്നിയിട്ടുമില്ല. പൊട്ടക്കണ്ണാടിയിലെന്നല്ല, കണ്ണാടിയിൽ പോലും.

ഞങ്ങളുടെ ഏതു ഭാവവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ, കണ്ണാടിയേക്കാളും തിളക്കത്തിൽ അമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ കാരണം.

രാവിലെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി സ്കൂളിൽ വിടാൻ നേരം നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി വരച്ചു തരുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാൽ മതിയായിരുന്നു ആ കുറിയുടെ നീളവും ആഴവും അറിയാൻ.
അമ്മ തന്നെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കണ്ണാടി. അതോ കണ്ണാടിയും അമ്മയും ഒന്നാവുകയായിരുന്നോ.

പഴയ ചന്ദനക്കുറികളെല്ലാം എന്നേ നഷ്ടമായിക്കഴിഞ്ഞൂ.

കൂട്ടിച്ചേർക്കാനാവാത്ത വിധം പൊട്ടിച്ചിതറിപ്പോയ ഒരു കണ്ണാടി പോലെ ഓർമ്മകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത്‌ ഈ മണലാരണ്യത്തിൽ നാളുകൾ തീർക്കുമ്പോൾ ഞാനിപ്പോഴും കണ്ണാടി നോക്കാറില്ല, കാരണം ഞാൻ കരഞ്ഞു കാണുന്നത്‌ അമ്മയ്ക്കു സഹിക്കില്ല.

(ഞങ്ങളുടെ ചിന്നുക്കുട്ടി)
അനിയനോട്‌ പറയണം ഈ പോസ്റ്റ്‌ അമ്മയ്ക്ക്‌ കാണിച്ചു കൊടുക്കരുതെന്നു; എന്തിനാ അമ്മയെ വെറുതെ കരയിപ്പിക്കുന്നത്‌.