ആടുതള്ള

മുതിർന്നവർ 'ആടു തള്ള'യെന്നും ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ 'ആടമ്മ'യെന്നുമാണു വിളിച്ചിരുന്നത്‌. കൂനിക്കൂടി, പ്രാഞ്ചി പ്രാഞ്ചി നടക്കുന്നൊരു കുഞ്ഞു രൂപം. പുഴക്കരയിൽ, മഴ വീണാൽ ചോർന്നൊലിക്കുന്നൊരു കുടിലിൽ ആടുകളോടൊപ്പം താമസം.

ആകെയുള്ളൊരു മകൻ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസ്സം മാറി പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി.

പുലരും മുമ്പേയെത്തുമായിരുന്നു പടിക്കൽ. വയലിൽ നിന്നും ശേഖരിച്ച പേരറിയാത്ത പക്ഷിമുട്ടകൾ അമ്മയെ ഏൽപ്പിക്കും, കുട്ടികൾക്കു പുഴുങ്ങിക്കൊടുക്കണമെന്നു പറയും. തിരിച്ചൊന്നും കൈപ്പറ്റാതെ പടി കടന്നു പോകും.

ഒരിക്കൽ ആടമ്മ വീണു; വീഴ്ചയുടെ വേദനയേക്കാൾ അനാഥരായിത്തീർന്ന തന്റെ ആട്ടിൻ കുട്ടികളെയോർത്താണു അന്നവർ കരഞ്ഞത്‌.

നാട്ടുകാരെ പേടിച്ചിട്ടായിരുന്നിരിക്കണം മകൻ വന്ന് അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്‌ പോയി.

ആടമ്മയെക്കുറിച്ചു പിന്നീട്‌ കുറേ നാളത്തേക്കു ഒരു വിവരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നഗരത്തിലേക്കു പഠനം മാറിയ കാലം. ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോൾ, വഴിയരികിൽ കണ്ട ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്ന പഴന്തുണിക്കെട്ട്‌ ആടമ്മയാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കുറച്ചധികം സമയമെടുത്തു. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴറിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളുകളായി ആടമ്മയെ മകൻ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടെന്ന്. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം ബുദ്ധിയുറച്ചിട്ടില്ലാത്ത പ്രായമായിരുന്നതു കൊണ്ട്‌ തന്നെ ഏറെ വൈകാതെ ആ കഥകളെല്ലാം മറന്നു പോയി.

പിന്നീടറിഞ്ഞു ആ വഴിയരികിലെവിടെയോ കിടന്നു തന്നെ ആടമ്മ മരിച്ചു പോയെന്ന്.

എല്ലാ ആടമ്മമാരും ഇങ്ങനെയാണു.

ജീവൻ പകുത്തു നൽകി ജന്മ്മം തരും. രക്തം പാലാക്കി മാറ്റി ഊട്ടി വളർത്തും. ഒക്കത്തും മടിയിലുമിരുത്തി പാഠങ്ങൾ ചൊല്ലിത്തരും, പിച്ച വെയ്പ്പിക്കും, നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും. ഒടുവിൽ ഒരിക്കൽ പുതിയ തീരങ്ങൾ തേടി ആട്ടിൻ കുട്ടികൾ ഓടിയകലുമ്പോൾ പരാതിയേതുമില്ലാതെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ മുഴുകി, കാടു പിടിച്ചൊരോർമ്മയായ്‌ മാറും. അപ്പോഴും ഉള്ളിലവശേഷിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാവും ഇനിയുമൊരായിരം ആട്ടിൻ കുട്ടികളെ പോറ്റി വളർത്താനും പോന്നൊരു നനവ്‌.

(ഇന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വേദന. അന്ന് ആ വഴിയരികിൽ വച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ പോയൊരു ഭിക്ഷ ഇന്നും ഉള്ളിലെവിടെയോ ഗതി കിട്ടാതലയുന്നുണ്ട്‌)

ഞങ്ങളുടെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ബംഗ്ലാവുകളിലൊന്നു