കന്മദം

പുറം കാഴ്ചയിൽ മറ്റുള്ളവർക്കു വെറുമൊരു കൗതുകമായി തോന്നിയേക്കാം നമ്മളെ. ഒരുമിച്ചു ചേരാൻയാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലാത്ത രണ്ടു ജന്മങ്ങൾ.
കണ്ടു മുട്ടിയതേങ്ങനെയെന്നോർക്കുന്നുവോ നീ.
ഒരു പെരുമഴക്കാലത്ത്‌ നേർത്തൊരു വിത്തിനുള്ളിലൊതുങ്ങിയ ഭ്രൂണമായി പുഴയിലൊഴുകി വന്നതോർമ്മ വരുന്നു. ഗർഭത്തിൽ വച്ചേ അപമൃത്യു വരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ചുഴികളിൽ, കയങ്ങളിൽ, കുത്തൊഴുക്കുകളിൽ....

ഒടുക്കം വന്നടിഞ്ഞതു നിന്റെ മടിയിലായിരുന്നു. ഇവിടെയായിരുന്നു ജനനം, ശൈശവം, ബാല്യം, കൗമാരം. ഇന്നീ യൗവ്വനവും.
നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു കണ്ട പ്രളയങ്ങൾ
കട പുഴകി വീഴ്ത്തിയേക്കുമെന്നു ഭയന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകൾ..
അങ്ങനെയെന്തെല്ലാം..

എന്തായിരിക്കാം നമ്മെ ഇങ്ങനെ ചേർത്തു നിർത്തുന്നതു.
കൺതുറന്നാദ്യമായി വെയിൽ നാളം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തു നീ കണ്ടതായി പറയുന്ന പുഞ്ചിരിയോ.
കല്ലായിത്തീർന്ന നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു നീ എനിക്കായി ചുരത്തിയൊരാ കന്മദമോ
അറിയില്ല.

തമ്മിൽ പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചിട്ടില്ലിതു വരെ.

എങ്കിലും, ഞാൻ നിന്നെയോ നീ എന്നെയോ എന്നറിയാത്ത വിധം പുണർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് ഒരിക്കൽ മാത്രം ഞാൻ അമ്മേ എന്നൊന്നു വിളിച്ചോട്ടേ


(കബനീ നദിയിൽ ഞങ്ങളുടെ കടവിൽ നിന്ന്)