കൂടു നഷ്ടമാകുന്ന കോഴികളെക്കുറിച്ച്‌

പറമ്പിൽ, ഒരു മാവിനോടു ചേർന്നായിരുന്നു കോഴിക്കൂട്‌. മുളകൾ മെടഞ്ഞ്‌, തകരപ്പാട്ട കൊണ്ടു മേൽക്കൂര ചാർത്തി അഛൻ തന്നെ തീർത്ത ഒന്ന്.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയാൽ ഒടുവിലത്തെ കൊത്തിപ്പെറുക്കലും കഴിഞ്ഞു കോഴികളെല്ലാം കൂടണയും. കൂടിനടുത്തു ചെന്നാൽ നേർത്ത കുറുകലുകൾ കേൾക്കാം. ലോകത്ത്‌ ഈ രാത്രി ആരും സന്തോഷിക്കരുതേയെന്നും, ആഘോഷിക്കരുതേയെന്നും അവരുടെ ദൈവത്തോടു കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതാവാം ഒരുപക്ഷേ.
വീട്ടിൽ ഒരിക്കലും കോഴികളെ കൊല്ലാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുഴകടന്നു വരുന്ന ചെട്ടിമാർക്കും ഗൗഡന്മാർക്കും കോഴികളെ വിൽക്കുന്നതു പോലും ഞങ്ങൾക്കു വിഷമകരമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ചിലപ്പൊഴെങ്കിലും കൂടു തകർത്തു കയറി, പാക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ കോഴികളെ കൊന്നൊടുക്കിയിരുന്നു.
പുലരുമ്പോൾ തലയില്ലാത്ത ഉടലുകൾ കൂട്ടിൽ ഉറുമ്പരിച്ചു കിടക്കും. പ്രകൃതിയുടെ അനിവാര്യമായ ചില നിയമങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനാവാതെ ബാക്കിയായ കോഴികൾ, ആ ഉടലുകൾ നോക്കി ഉറക്കെ കൊക്കിപ്പാറും.
പാക്കാന്റെ ശല്യമൊഴിവാക്കാൻ ചിലപ്പോൾ അഛൻ കോഴിക്കൂടു അടുക്കളയ്ക്കു പുറകിലേക്കു മാറ്റി വയ്ക്കും. അവിടെയാവുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കൊണ്ടു തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു തിരിച്ചറിയാനാവും പാക്കാൻ കയറിയിട്ടുണ്ടെന്നു.

ഇരുളുമ്പോൾ, കൂടു മാറ്റിവച്ചതറിയാതെ കോഴികളെല്ലാം അവിടവിടായി ഉഴറി നടക്കും. ഒടുവിൽ മാവിന്റെ ചില്ലയിലോ, വിറകു പുരയിലോ ചേക്കേറും. പിന്നെ അഛനും ഞങ്ങളും ചേർന്നു വേണം എല്ലാവരേയും പുതിയ കൂട്ടിൽ പിടിച്ചിടാൻ. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളെടുക്കും എല്ലാം ഒന്നു ശരിയായി വരാൻ.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നും ഞാനുമൊരു കോഴിയാണെന്നു. ഇരുട്ടിൽ കൂടു കാണാനാവാതെ ദിക്കറിയാതെ, ഉഴറി നടക്കുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തൻ കോഴി. അപ്പോഴൊക്കെ എവിടെ നിന്നാണെന്നറിയില്ല ചില ഓർമ്മകൾ വന്നു നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ച്‌ പുതിയ കൂടുകളിൽ കൊണ്ടു ചെന്നു വിടും.

(വീട്ടു മുറ്റത്തു നിന്നു)
കടപ്പാട്‌: കൂടു നഷ്ടമാവുന്ന കോഴികളേക്കുറിച്ചോർമ്മിപ്പിച്ച 'ടിനോ'യോട്‌