ഉയരങ്ങളിൽ

1

വാഹനമോടിക്കലിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ അഭ്യസിക്കുന്ന നാളുകൾ. അറുപതു വയസ്സു കഴിഞ്ഞൊരു പാക്കിസ്ഥാനിയാണു ഉസ്താദ്‌, യൂസഫ്ഭായ്‌.

ഉപദ്രവിക്കരുതേ എന്ന ബോർഡ്‌ വച്ച വണ്ടിയിൽ വേഗതയേറ്റവും കുറഞ്ഞ ട്രാക്കിലൂടെ ഭയപ്പാടോടെ പോകുമ്പോൾ, മനപ്പൂർവ്വമെന്നു തോന്നിക്കും വിധം പലരും മുന്നിലൂടെയും പിന്നിലൂടെയും അവരുടെ വാഹനങ്ങൾ തിരുകിക്കയറ്റും.

ചിലരെ കാണുമ്പോൾ തന്റെ നരച്ചു നീണ്ട താടി തടവി ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ യുസഫ്‌ ഭായി പറയും, കുറച്ചു നാളുകൾക്കു മുമ്പു നിന്നെപ്പോലെ ഈ സീറ്റിലിരുന്നു പോയവരാണു. ഇന്നൊരു പക്ഷെ അവരതോർക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. നാളെ നീയും ഇതു തന്നെ ചെയ്യും, സംശയമേതുമില്ല.

2

കാസ്പിയൻ കടലിലെ എണ്ണപ്പാടത്ത്‌ ഒരു വൈകുന്നേരം ഒന്നും ചെയ്യുവാനില്ലാതെ കടലിലേക്കു നോക്കി നിർവ്വികാരനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, കുറച്ചകലെയായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ക്രെയിനിനെ നോക്കി ഇറ്റലിക്കാരൻ അന്റോണിയോ മുറി ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞതു മലയാളത്തിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെയോർക്കുന്നു

" മനുഷ്യർ ഈ പഹയനെ നോക്കി പഠിക്കണം, എത്രയെത്ര ജന്മ്മങ്ങളെ ഉയരത്തിലേക്കെടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും നിൽക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ, തലയും കുനിച്ചു വിനീതനായി...'

(ജെബൽ അലി പോർട്ടിൽ നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്ന കപ്പലുകളിലൊന്നു)

തിരിച്ചു പോകൽ

"ഈ വിസ കഴിയുമ്പോഴേക്കും അവസ്സാനത്തെ വിസയ്ക്കുള്ള സമയമാകും കുട്ടിയേ"

നാട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്നേക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഒരിക്കൽ മമ്മദ്ക്ക പറഞ്ഞു. ഷെവർമ്മ ഗ്രില്ലിന്റെ ചൂടിൽ പൊള്ളിക്കരിഞ്ഞ മുഖത്ത്‌ അപ്പോൾ കണ്ട ഭാവമേതാണെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരു യന്ത്രം പോലെ, മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മമ്മദ്ക്ക ഇറച്ചിയരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നിയില്ല.

വീണ്ടും പുറപ്പെടലുകളും എത്തിച്ചേരലുകളൂം ഓർമ്മവരുന്നു. ഒരു കണക്കിനു വേണ്ടാത്തൊരേർപ്പാടാണു.

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു എങ്ങുമെത്താതെ, ഒടുവിൽ റൂമിലെ ഇരുനില കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ തട്ടിൽ, ഇല്ലാത്ത സ്വകാര്യതയിൽ ബോധം നശിച്ചു കിടത്തും.

ഓന്നുമോർക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്‌,ബർ ദുബായിലെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൊന്നിലൂടെ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ എതിരെ വന്ന പലർക്കും, വളരെ പരിചിതമായ ഒരേ മുഖഛായ തന്നെയാണെന്നു തോന്നിപ്പോയി.

ഓരോ തവണ ഇവിടെ വന്നിറങ്ങുമ്പോഴും "പുറപ്പെടൽ", "എത്തിച്ചേരൽ" എന്നിങ്ങനെയുള്ള വലിയ രണ്ടു എഴുത്തു പലകകൾക്കിടയിൽ 'തിരിച്ചു പോകൽ" എന്നൊരു എഴുത്തിനു വേണ്ടി തേടി നടക്കുന്ന എന്റെ മുഖച്ഛായ തന്നെയായിരുന്നിരിക്കാമത്‌.

(കരിപ്പൂർ വിമാനത്താവളം)

എത്തിച്ചേരൽ

ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലൊരിക്കലും

വെയിലിലുരുകിയുരുകിത്തീരുമ്പോൾ

ഒരു മഴ പെയ്തിരുന്നെങ്കിലെന്ന്.

മുന്നിൽ വഴിയിരുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ

വിളക്കുകളെല്ലാം ഒന്നിച്ചു തെളിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്ന്.

എന്തിനെന്നറിയാതെ ഉള്ളിൽ ചിന്തകൾ കൂടു കെട്ടുമ്പോൾ

അകലത്തു നിന്നാരോ ഭൂപാളം പാടിക്കേട്ടിരുന്നെങ്കിലെന്ന്...

എന്നിട്ടും എന്തു കൊണ്ടായിരിക്കുമെപ്പോഴും

എങ്ങനെയൊക്കെ ആകരുതെന്നു കരുതിയിരുന്നുവോ

അങ്ങനെയൊക്കെ മാത്രമായിത്തീരുന്നത്‌

എവിടെയൊക്കെ ചെന്നു ചേരരുതെന്നു ഉള്ളിലുറപ്പിച്ചിരുന്നുവോ

അവിടങ്ങളിൽ മാത്രം എത്തിച്ചേരുന്നത്‌

എല്ലാം കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങിയെന്നു കരുതിയൊരു നിമിഷത്തിൽ

വഴുതി വീണു ഉടഞ്ഞു പോകുന്നത്‌

(എവിടെയോ വച്ച്‌ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത്‌)

വഴി നടത്തൽ

കൈപിടിച്ചു നടക്കുന്ന വഴികളിൽ ഒരുനാൾ നീ തനിയേ നടക്കും
കുട പിടിക്കുന്നൊരീ മരങ്ങളെല്ലാം അന്നു ഇല പൊഴിച്ചു നിൽക്കും
തണൽ വീണ വഴികൾ വെയിലിൽ ഉരുകി വീഴും.

കല്ലിലും മുള്ളിലും നടന്നു ശീലിക്കണം
പൂജ്യം മുതൽ എണ്ണിപ്പഠിച്ചു തുടങ്ങണം..
അന്നു തളർന്നു വീഴാതിരിക്കാൻ നീ ഇന്നേ കരുതിയിരിക്കണം...

(സ്കൂളിൽ നിന്നും കാട്ടിലൂടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി)

യാത്രയയപ്പ്‌

നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു എന്നു കരുതിയതിൽ ചിലതെല്ലാം തിരികെക്കിട്ടിയെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങുമ്പോഴായിരിക്കും കലണ്ടർ, മടക്കത്തീയതി ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത്‌. അപ്പോൾ തോന്നും വരേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന്.

അത്രമേൽ ദു:സ്സഹമാണു ഇനി മടങ്ങുന്നതു വരെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ.
എല്ലാവരും യാത്രയയപ്പിനായി ഒരുങ്ങിത്തുടങ്ങും, അവരുടെ സന്തോഷത്തിലും ഉത്സാഹത്തിലും കരയുന്ന മനസോടു കൂടിയാണെങ്കിലും പങ്കുചേർന്നേ തീരൂ.

ഒടുവിലാ നിമിഷം വരും. യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങണം. എന്തോ മറന്നു വച്ചു എന്നൊരു തോന്നൽ ബാക്കി നിൽക്കും, എത്രയാലോചിച്ചാലും പിടി തരാതെ.

ചിലരെ, കെട്ടിപ്പിടിച്ചും കൈകൾ ചേർത്തു പിരിച്ചും തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ മൂടൽമഞ്ഞിലെന്ന പോലെ കാണാമൊരാളെ. അകലെ മാറി നിന്നു ഒന്നുമുരിയാടാതെ ഒരായിരം യാത്രാ മംഗളങ്ങൾ നേരുന്നൊരാളെ.

വിട പറയാതെ പോയയാൾ കാഴ്ചയിൽ നിന്നു മറഞ്ഞിട്ടും, നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ആ വഴിയിലേക്കു തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നൊരാ ആളിന്റെ മങ്ങിയ ഓർമ്മയിലാവുമോ ദൂരമേറെയായിട്ടും കണ്ണുകൾ പുറകോട്ടു മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്നത്‌.

(നീൽഗിരി മൗണ്ടൈൻ റയിൽ വേയിൽ നിന്നു)

തീർന്നിടത്തു നിന്നും തുടങ്ങുന്ന വഴികൾ

എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ തുടങ്ങി എവിടെയൊക്കെയോ എത്തിച്ചേരുന്ന അസംഖ്യം വഴികൾ. സ്വപ്നങ്ങൾ തീർക്കുന്ന നിറമാർന്ന വഴികൾ, വിരഹം അതിരിടുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വഴികൾ, മോഹങ്ങളുടെ, മോഹഭംഗങ്ങളുടെ അനേകം വഴികൾ.

രക്തയോട്ടം തലപെരുപ്പിക്കുന്ന ചില രാത്രികളിൽ വാതിൽ തുറന്നു കൈമാടി വിളിക്കാറുണ്ട്‌ വ്യഭിചാരത്തിന്റെ ചുവപ്പാർന്ന വഴികൾ. വഴികൾ... വഴികൾ മാത്രമാണെങ്ങും.

ചിന്തകളെ ചുറ്റി വരിയുന്ന, ദുഃഖങ്ങൾ മാത്രം പൂക്കുന്ന വഴികളിലെ നാലും കൂടിയ കവലകളിൽ പകച്ചു നിൽക്കാറുണ്ട്‌ ചിലപ്പോൾ, എങ്ങോട്ടു തിരിയണമെന്നറിയാതെ.
ലക്ഷ്യങ്ങൾ മരീചിക പോലെ അകന്നുപോകുന്ന ഒറ്റയടിപ്പാതകളെത്രയെണ്ണം ഇനിയും താണ്ടണമെന്നൊരു നിശ്ചയവുമില്ല.

എങ്കിലും ചില വഴികളുണ്ട്‌ ബാക്കി, എല്ലാം തീർന്നുവെന്നു തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ, ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പു പോലെ, തീർന്നിടത്തു നിന്നും വീണ്ടും തുടങ്ങുന്ന ചില വഴികൾ.

(അൽ ഐൻ ജെബൽ ഹഫീതിൽ നിന്നും)